Vandaag ging om 04.00 uur weer de wekker. (Jaja, het is nog steeds vakantie). Snel douchen (helaas een koude), spullen inpakken en ontbijten. Het is dat ik de pater had gevraagd of er ontbijt was anders hadden we niets gekregen. Hij heeft ons dan ook nog gisterenavond laten zien waar de ontbijtzaal was en waar alles te vinden zou zijn.
Geheel volgens afspraak komt klokslag 05.00 uur onze chauffeur aangereden die ons naar de bushalte zal brengen.
Daar was het een drukte van jewelste. We hadden van Willie en Ernst te horen gekregen dat we onze kleine rugzakken in de gaten moesten houden en ervoor moesten zorgen dat de andere bagage direct in de bus werd gedaan om diefstal te voorkomen. Zo gezegd zo gedaan. We hangen de kleine rugzakken op onze buik en zorgen ervoor dat onze bagage direct in de bus wordt gedaan. En zoals altijd overal ter wereld proberen ook de mannen hier er een slaatje uit te slaan en proberen ze ons geld afhandig te maken omdat we zoveel gewicht en tassen bij ons zouden hebben. Maar we zijn we allebei blond maar niet gek en dus zeggen we NEE en houden voet bij stuk want alle Afrikaanse medereizigers hebben tassen bij zich hebben waar je een heel huis in kunt stoppen. Dus zowel Christina als ik zijn erg standvastig en tegen twee zulke kakelende vrouwen kunnen ze niet op en dus…juist ja, ze laten het los.
Het is een ruime bus en de stoelen zitten comfortabel. Gelukkig want de komende 14 uur zitten we hierin vast. Hij is helemaal bekleed met een kleurige soort vloerbedekking en er hangen blauwe gordijnen vol met kwastjes. Een bonte kermis.
Het is 05.30 uur en we hebben geen zin om een uur in de bus te zitten wachten eer de bus vertrekt. Nogmaals gevraagd hoe laat de bus vertrekt, 06.30 uur. We besluiten over het busstation te gaan lopen waar het een drukte van jewelste is. Rond 06.00 uur arriveren we weer bij de bus. Precies op tijd want deze rijdt juist van zijn plek weg richting uitgang!? En om 06.15 uur zijn we op weg. Goed dat we weer iets eerder naar de bus zijn gelopen. Het is en blijft Afrika.
Verder kan ik kan niet anders zeggen dan dat alles goed geregeld is. We krijgen eerst allemaal 2 snoepjes en om 09.15 uur de eerste plasstop. Lachen. Alle vrouwen samen tussen de struiken. Het is een plek waar regelmatig wordt gestopt. Het was een groot open toilet met overal hoopjes en wc papier.
Rond 09.30 uur krijgen we een cakeje en een flesje frisdrank. En om 12.00 uur een lunchpauze van maar liefst 10 minuten!!! Tijdens deze lunchpauze raak ik in gesprek met een Amerikaan uit California. Hij bouwt weeshuizen in Tanzania en is nu met een groep Amerikanen onderweg om hen te laten zien wat er al allemaal is gedaan. Ik heb zijn kaartje gekregen dus maar een keer googelen.
Na nog 2 plasstops leggen we vanaf 16.00 uur de laatste etappe van de route in doodsangst af. Er heeft blijkbaar een wisseling van chauffeur plaatsgevonden en de rem heeft een magische aantrekkingskracht op zijn voet. Ik bekijk me dit hoogstens 10 minuten waarna ik er op af stap en vraag of het langzamer kan. Het maatje van de chauffeur zegt hem wat ik zeg en ik ga weer terug naar mijn plaats. Het lijkt even rustiger te gaan maar dat is van korte duur. Twee mannen achter ons zeggen dat ik geen angst hoef te hebben. De laatste 2 jaar is hier geen ongeluk meer geweest. Christina en ik proberen onze aandacht ergens anders op te richten maar bij iedere scherpe bocht houden we ons hart vast. Maar zoals Pol, de vriend van Christina, zou zeggen: Ik heb er afstand van genomen. En dat hebben we gedaan.
We zijn dan ook opgelucht als we na ruim 13 uur arriveren we in Songea. Eindstation van de bus. We hebben het overleefd. Terwijl ik uit de bus stap zie ik al iemand met een blaadje met onze namen erop. Het loopt weer gesmeerd. We maken kennis en gooien de spullen in de jeep. Die zijn tot nu toe bijna allemaal wit. Voor vertrek kopen we een Afrikaanse simkaart zodat ik mam af en toe kan bellen en dat is op die manier het goedkoopste. Ik wil de kaart snel installeren om haar te kunnen bellen. De arts die ons is komen ophalen zegt dat ik dat maar later moet doen. Ik mag op dat moment met zijn telefoon even bellen. Nadat ik met haar gesproken heb en zij weet dat ik goed ben aangekomen ben ik gerust. Ik ben nu helemaal klaar voor Tanzania en onze missie.
Rond 20.30 uur arriveren we op onze eindbestemming. Daar worden we hartelijk ontvangen door Joyce.
Een grappige moment tijdens de aankomst is dat op het moment dat ik de laatste tas op mijn kamer zet, ik een sms binnen krijg. Van Paul met de vraag of ik een goede reis heb gehad en dat hij aannam dat ik nu plaats van bestemming had bereikt met al mijn bagage! Paul bedankt voor je attente sms. Leuk om zo te arriveren.
Joyce gaat meteen iets te eten voor ons klaar maken. We installeren de spullen en gaan heerlijk eten onder het genot van een grote koude fles bier. We zijn dik content.
Morgen gaan we om 08.00 uur ontbijten waarna we rond 09.00 uur worden opgehaald om naar het ziekenhuis te gaan.
De arts meende dat wij morgen eerst een dag gingen rusten na de lange reis maar daar voelen Christina en ik niets voor. We gaan morgen meteen aan de slag.
Het is nu weer bijna 23.00 uur. Tijd om mijn bedje voor de komende 3 weken eens te gaan uitproberen.

Voor al diegene die me een sms hebben gestuurd, super bedankt. Ik ben dus goed aangekomen. Ik stuur er geen terug want anders is mijn beltegoed zo op maar ik vind het wel leuk ze te ontvangen. Weet ik dat er toch nog iemand af en toe aan me denkt. Hihi. Ik probeer contact te houden via de mail.

Liefs,
Monique