Een kort maar schrijnend verhaal dat je alleen maar in centraal-afrika kan tegenkomen! Het leek zó weggeplukt uit "mama Daktari" van Marleen Temmerman.

Op een morgen wilden we starten met ons OK-programma, maar eerst was er een dringende sectio gepland door de lokale dokters. Een vrouw, zwanger van haar vierde baby, was 's nachts naar haar lokale gezondheidscentrum gegaan omdat ze voelde dat er tijdens de arbeid voor haar vierde kind iets grondig fout liep! Om 2u midden in de nacht werd er geen vervoer gevonden, pas tegen de morgen kon de vrouw naar Ijenda vervoerd worden...op een draagambulance gemaakt van bamboe!

Om 8u zag ik een hoopje ellende de operatiezaal binnenstappen, het handje en een armpje van de baby bengelden uit de vrouw haar lichaam. De psychische en lichamelijke pijn moeten enorm geweest zijn maar ze stapte ZELF de tafel op...Het duurde naar mijn gevoel allemaal tergend langzaam...het infuus plaatsen, de epidurale verdoving geven, de buik openmaken...de vrouw was volledig in hypovolemische shok..het kindje werd dood geboren. Ik heb met een afrikaanse collega de prachtige baby proberen te reanimeren, maar zonder resultaat...anderen hielden zich bezig met de vrouw.

Moesten Patrick, Luc en Martine er niet geweest zijn, was de vrouw waarschijnlijk ook gestorven samen met haar baby. Het was een beklijvende morgen...Enkele dagen later zat de vrouw samen met wel 10 anderen in de zaal . Ze werd er ondersteund en getroost en gevoed...een prachtig schouwspel waar ik de tranen van in de ogen kreeg! Afrika kan hard zijn,maar de samenhorgheid van die vrouwen is ongekend! Dat neem ik mee naar huis....