Woensdag
Een beetje nerveus kom ik aan in de CHUK, vandaag mag ik mijn présentatie geven en aan het aantal telefoontjes van de afgelopen week weet ik zeker dat ik verwacht ben.

Het verpleeglokaaltje zit goed vol, de verpleegkundigen van drie afdelingen zijn aanwezig. De presentatie verliep vlot maar vooral de vraag en impressie ronde achteraf was de moeite waard. Lijkenhuid, binnen de 10 dagen beslissen tot greffen, meer dan 2 liter persfusie op één dag,… Voor mij vanzelfsprekende dingen lijken hier het grootste nieuws. Ook wordt er naar mijn mening gepolst over het geen andere vrijwilligers of organisaties hebben gebracht of geïntroduceerd. Al bij al zitten we allemaal op dezelfde lijn maar soms moet ik toch even nadenken.

Na de theorie de praktijk: als goede studenten gingen ze aan het werk, elkaar een beetje controleren en verwijzen naar wat ik net had uitgelegd. Natuurlijk deed ik er dan een schepje boven op wat heel de verzorging die ochtend zeer ludiek en vrolijk maakte. Maar ik denk wel dat er een paar kernboodschappen zijn aangekomen.

Voor een patiënten in Kibagabaga een paar echte Europese krukken gekocht. Zonder na te denken keerde ik hiermee terug naar de afdeling brandwonden, dus door de zaal chirurgie. Ik denk dat ze daar nu allemaal dromen van krukken. Ook voor de verpleegkundige was dit iets speciaals. Een geïmproviseerde sessie krukken op de juiste hoogte instellen en hinkkelen mat krukken was het gevolg.

Uit goede gewoonte werd ik na het werk door de verpleegkundige ontvoerd richting het stadscentrum. Na de groot warenhuizen van de vorige keer had ik deze keer recht op de allerkleinste straatjes vol kleine winkeltjes. Ongelooflijk wat ze hier allemaal verkopen. Een lust voor de ogen. Ik kreeg ook de kans om de apotheek van de mutualiteit te bezoeken, een oud collega van de verpleegster gaf me een rondleiding en wat uitleg. Ik begin stilaan het probleem van prijzen en beschikbaarheid te begrijpen.
Voor de fun het busje genomen tot aan de herberg, ik begin eraan gewoon te worden.

Donderdag

Een aangename verrassing om de dag te beginnen. De verpleegkundigen hadden spontaan een trommel gemaakt voor de verzorging van de brandwondenpatiënten + een doosje tule, de patiënten waren geremedieerd en ze gaven mij de instructies over te verbanden die ik moest zien.  Ze zijn gewoon fantastisch.
In de namiddag mocht ik ook in Kibagabaga mijn uiteenzetting doen. Tot mijn grote verbazing bestond het publiek voornamelijk uit dokters, (het ontbrekende teamlid tot nu toe).

Met hart en ziel legde ik de brandwondenzorg uit en ik heb stiekem toch de indruk dat het vonkje is overgeplant, ze zijn niet in slaap gevallen en stelden achteraf zelfs vragen. Het diensthoofd was in ieder geval enthousiast.


Door de gietende regen in alle spoed terug naar het centrum van Kigali. De verpleegkundigen van de CHUK verwachte me voor een afscheidsdrink. Er werd nog veel gebabbeld over brandwonden maar het grote nieuws van de dag was dat het brandwondencentrum vandaag heel even patiëntloos is geweest. Ze hebben de achteringang geopend en alle patiënten buiten geïnstalleerd, een grote première waar ze apentrots op waren. Hun enthousiasme en de rest van hun plannen doen me dromen voor hun toekomst.