Na een vlotte vlucht landen we in Kigali, waar het glooiende, frisgroene landschap ons de schijnbaar vreedzame rust in Rwanda toont. Vanuit Kigali gaat het richting Congo en Bukavu. 

Op maandagmorgen worden we door Dr. Patrick van het ziekenhuis van Ciriri afgehaald. Het eerst deel van de weg, Bukavu – Ciriri is afgewerkt, er is zelfs een voetpad aangelegd, wat het voor de onophoudelijk rijen mensen van en naar de stad veilger maakt.Rechts van de weg, in een groene zone tot aan het Kivu-meer, zijn honderden kleine huisjes bijgebouwd.De families uit de dorpen in de bergen blijven richting stad vluchten, vooral op zoek naar meer veiligheid. De enorme bevolkingsaangroei zorgt voor hoge werkeloosheid en extreme armoede.Na een paar kilometer herken ik de weg van vorig jaar.

De auto zoekt zijn weg tussen de enorme putten, voortdurend uitwijkend voor de moto's ( plaatselijke taxi's ), en de mannen en vrouwen en kinderen, die vaak met zware vrachten op hoofd of rug, erg grote afstanden afleggen. Voetpaden zijn er niet, en de onophoudelijke regen van de laatste dagen heeft de toestand van de wegen nog moeilijker gemaakt. Soms lijkt de weg een ijsbaan van slijk en geraakt de wagen moeilijk verder.

Aangekomen in het ziekenhuis neem ik Luc, klinisch bioloog, onmiddellijk mee naar het labo, met een bang hart, mij afvragend wat er overgebleven zal zijn van onze inspanningen van vorig jaar. De zieken zitten rustig te wachten op de banken die we hebben laten plaatsen, de tafels in de bloedafname zijn netjes, er is rust en er wordt in reeksen gewerkt zoals we voorgesteld hadden. In de ruimte “miroscopie” is alles van vorig jaar op zijn plaats gebleven, ook hier is de orde op de tafels vrij behoorlijk, en wordt er relatief efficient gewerkt. De biochemie moet duidelijk aangepakt worden : vervallen reagentia, onoordeelkundig stockbeheer.... hier is werk aan de winkel.De transfusieruimte wordt gebruikt als opslagplaats voor afgedankt materiaal, maar na een eenvoudige vraag aan Dr Patrick wordt alles binnen de kortste tijd opgeruimd en krijgen wij een bed beloofd voor de vrijwillige bloeddonoren.De koelkast met energie op zonnepanelen doet het wondergoed en de temperaturen worden tweemaal per dag zorgvuldig genoteerd.

Luc zal aan de artsen het belang van een goede compatibiliteitstest uitleggen en er afspraken rond maken. Ook het belang van de koude keten voor de bloedzakken wordt aangepakt. De nieuwe en completere kruisproef wordt aangeleerd aan geintresseerde laboranten, die qua theoretische kennis goed scoren, maar qua praktijk nog heel wat moeten leren. De artsen in het ziekenhuis vragen meer mogelijkheden voor het labo, meer ingewikkelde testen... maar dan is er steeds de zeer moeilijke evenwichtsoefening tussen de mogelijkheden en de financiële consequenties voor de zieken.

De bevolking van Ciriri is ontzettend arm en ziekenhuiskosten zijn voor 95% van de mensen, vaak met een loon van 50$ of minder per gezin en per maand, een onoverkomelijk probleem.Voor mensen uit Europa is het leven in Afrika, dag na dag, zonder lange termijn denken, moeilijk te begrijpen, maar anderzijds, zo denk ik, is dit ook het geluk van de Congolezen, en kunnen zij dankbaar zijn voor wat er die dag geweest is, hoe klein ook, zonder al te veel te denken aan de toekomst.Toen ik op bezoek was bij D. - waarvan ik weet hoe moeilijk zijn situatie is - en samen met zijn familie aan tafel mocht zitten in het piepkeine huisje; dankte hij in een gebed voor de fufu, de saka saka en de rijst ... Ik was erg ontroerd : zó dankbaar voor zó ontzettend weinig.....

Groetjes, Gerda