Een week terug thuis....na een geslaagde missie Urologie met Marc in " ons " ziekenhuis Sounon Sero ( Nikki, Benin ). De herinneringen blijven leven, maar ook de contacten. Het doet deugd om smsjes en mails te krijgen van het personeel om te vragen hoe het gaat en dat ze uiitkijken naar de volgende missies. Thuis betekent een blij weerzien met de kinderen en vrienden, thuis betekent terug herstarten met je job als verpleegkundige in een " luxe " ziekenhuis, thuis betekent beseffen wat een geluk we hebben in deze omgeving geboren te zijn, wat een toekomst er voor ons ligt, en thuis betekent vooral : beseffen dat je terug wil vertrekken naar je afrikaanse collega's om hen te helpen op een niveau te komen dat voor velen van ons hier als " zo evident " beschouwd  wordt. Ik blijf er dan ook voor pleiten dat alle missies die AZV organiseert absoluut noodzakelijk zijn. En de patiënten die onder mijn " verzorgende handen " terecht komen, voelen dit. En met leuk resultaat : een storting voor AZV, het nakijken van de blog en reageren...en mijn collega's van eenheid 44O in Gasthuisberg die met al hun enthousiasme de verhalen volgen...en ervan overtuigd zijn dat ik ooit in Afrika zal blijven. Ik wil nog enkel zeggen dat " vertrekken op missie met AZV niet zomaar iets is", het is vooral het terugkomen dat je de goesting geeft om terug te vertrekken.

En misschien zeggen we het te weinig : dankjewel Jan en je team om dit allemaal te organiseren!

En ik...ik tel weer af om te vertrekken.