Beste allen,

Ik ben thuis, van zondag al... maar het gaat zo ontzettend snel... Thuisgekomen in de regen, en me dan heel even weer 'in Congo gewaand' met het mooie weer....

Ik mis de stralende Congolese lachende gezichten. Weet je, wat me het meest parten speelt, deze keer: hen achter laten.

Ik heb vorming gegeven aan een 50-tal mensen, artsen en verpleegkundigen. Allen deden heel erg hun best om die reanimatie-technieken onder de knie te krijgen en slechts 10 % scoorde niet goed op de test.

Op een ijskoude winteravond (3 december, het vroor -7 °C) trotseerden in Sint-Martens-Leerne deze vrouwen (en ook 2 mannen niet op de foto) de bittere kou om te luisteren naar een voordracht met beeldmateriaal over Artsen zonder Vakantie.  Ik (in Afrikaanse klederdracht) vertelde over Artsen Zonder Vakantie en mijn missies. Hetzelfde verhaal vertelde ik ook aan de journalist van de Artsenkrant, met een mooit artikel als resultaat.

Les plus jolies photos de la mission de Nele...et les plus belles impressions:

En plus du travail quotidien, il me fallait prêter l'oreille aux gens, aux infirmières, aux infirmiers et aux médecins et je me sentais bien de pouvoir faire tout cela et de pouvoir entrer dans leur monde à eux. Ici souffle au sens propre et au sens figuré un vent de fraîcheur... ce matin, nous avons constaté qu’eux aussi vérifiaient maintenant leur matériel... cela a procuré une très grande satisfaction...

De mooiste foto's van de missie van Nele...en de mooiste indrukken:

En bovenop het dagelijkse werk, verhalen van mensen aanhoord, verpleegkundigen, artsen en me goed gevoeld dat dit allemaal kon en ik in hun wereld mocht mee functioneren. Er waait hier een frisse wind (zelfs letterlijk buiten!): deze morgen zagen we dat ze nu ook zelf hun materiaal nakijken... zalig, niet...

Dank je wel, Artsen zonder Vakantie, dat jullie dit weer eens voor me mogelijk maakten, dat ik het beste van mezelf heb mogen geven en hierbij erkenning van hen heb mogen ervaren... Dank je wel, mensen hier, verpleegkundigen, artsen, dat jullie bereid waren om te delen in mijn enthousiasme en wilden bijleren.

Zondag geland... en meteen de 'volle Belgische realiteit' binnen : wind, regen, koud...

Ik mis het, het vroege opstaan, weer eens verwonderd dat het toch ferm koud kan zijn ' s morgens in Congo, Leonard die binnenkomt voor het huishouden, het getoeter van de chauffeur die binnenrijdt om ons op te halen, de weg naar het ziekenhuis, genieten van de straatbeelden, zoals de overtallige politie in gele hemden, die ons geen controle opleggen omdat ze af en toe iets toegestopt worden...

  Bijna maar gelukkig nog niet vertrokken. Laatste uren in het ziekenhuis.

Mijn mail zal kort zijn... wil nog zoveel gedaan krijgen vandaag. Heb een drukke week achter de rug.  Ik heb een vorming gegeven over eerste zorgen bij een kritisch zieke patiënt (oa reanimatie) en het viel hen in de smaak... Zodat er steeds nieuwe mensen (uit de dispensaires) de vorming wilden volgen... Goed, dan gaan we erook voor.

En dan hadden ze ook de mogelijkheid om een test af te leggen en daar zijn we nu nog volop mee bezig. Ook op de spoeddienst enkele verbeteringen aangebracht zoals handhygiëne, de zorg over gebruikte naalden, de urgentiekoffer en de orde in de kasten.

Het weekend zit erop... zalige tijd!

Een mijn van koper en kobalt bezocht in Lushishi, op 25 km van Lubum, impressonant, 270 werknemers.  Er wordt dagelijks gewerkt, inclusief de zaterdag en hun loon bedraagt 250 dollar per maand. Er was wat oproer want ze vroegen opslag.  De grote baas was gekomen om met hen te praten...een lang gesprek.  Met 250 dollar in de maand kan je heel spaarzaam misschien net rondkomen.  Maar niet makkelijk.  Ze worden cash betaald de laatste dag van de maand.  Een hele organisatie.  Nu ze zijn één van de gelukkigen die werk hebben want er heerst hier grote werkloosheid. 

Vrijdagvoormiddag.... in Lubumbashi, in het Centre Médical,  het ziekenhuis.

Vanmorgen vroeg opgestaan om om 7.30 les te geven over de 'réanimation' voor verpleegkundigen.  Dit moet in hun vingers zitten, geoefend, patiënt gespeeld, hulpverlener gespeeld... zo wordt  het geleerd.

Het is weer bijna zover... de 6de maal... Artsen zonder Vakantie... naar Congo... LUBUMBASHI... Dit is de place to be voor mij.... van 31 juli tot 15 augustus 2010.

Geen groot ziekenhuis maar wel een spoed, een spoed die zich begint te organiseren, een spoed die wel wat hulp kan gebruiken...

Weer eens van alles voorbereid, weer eens valies volgeladen met lesmateriaal, medisch materiaal, kleren, speelgoed om daar achter te laten, de traditionele stylos en chocola... (dank je wel voor wie zijn 'steentje' bijdroeg).

Congo is voor ons allen in de lente dichterbij gekomen : de vieringen en documentaires rond 50 jaar onafhankelijkheid lieten niemand onberoerd... Ik hoorde vooral : hoe is het mogelijk?

Beste mensen,
En dan het ziekenhuis? 5 schitterende congoleze dokters, die heel veel weten, heel accuraat zijn, maar zo vaak de duimen moeten leggen door gebrek aan middelen (materiaal, medicatie).  Weet je, ze verdienen 400 (vierhonderd!) euro in de maand