Onze missie urologie zit er op. Na 3 weken zijn alle teamleden huiswaarts gekeerd. Het was warm, gezellig, indrukwekkend, emotioneel. Zoals in veel Afrikaanse landen is er ook in RD Congo van overheidswege amper geld beschikbaar voor gezondheidszorg en bovendien haast ontoegankelijk voor de meesten. Ondanks de, vaak, moeilijke omstandigheden hebben we veel kunnen betekenen voor de lokale bevolking.Vrouwen/meisjes met diverse vormen van fistels, die weer een normaal leven kunnen leiden, nadat ze door ons geopereerd zijn. Immers, urineverlies a.g.v.

Een mooie titel en in meerdere opzichten want Xavier is vanavond huiswaarts gekeerd. We hebben nog 3 operatiedagen te gaan (op 2 kamers maar liefst) en ook de terugreis van ons Patty en Monique komt in zicht. Eerst zullen de 4 heren zaterdag vertrekken, en wij zullen (als de terugreis veranderd kan worden) dinsdagavond terugkeren.

Onze tweede week is gestart.

De twee laatste missieleden (de Levalle en François) zijn aangekomen. Ondertussen hebben enkele missieleden kennis gemaakt met de Turista. Emile en ikzelf (JC) hebben gisteren op onze vrije dag kunnen herstellen, vandaag is Patty aan de beurt, wie is de volgende?

het is de tweede ok dag. we maken er maar een vervolgverhaal van... de omgeving is snel vertrouwd en de manier van werken ook. de trieste verhalen niet evenals de omstandigheden waaronder patienten verkeren.Zo een totaal andere wereld waarvan ik denk dat je moet opassen niet onverschillig te worden maar ook niet de wereld te willen veranderen.

Onder het genot van een echte tropische regenbui heb ik even de tijd om mijn eerste blog vanuit Congo te maken. Na al onze beslommeringen met de gestolen paspoorten/visa zijn we uiteindelijk zonder problemen aangekomen in Kinshasa. Het enige probleem was de gele koorts vaccinatie. Deze moet ten minste 10 dagen eerder gezet zijn. Daar onze vaccinatiepasoorten ook gestolen waren,was de mijne pas 2 dagen jong. Oeps, en nu?Ik heb gretig (mis)gebruik gemaakt van het feit dat ik nog op krukken liep, ik mocht zelfs meteen als eerste door de douane. Alleen Monique werd meegenomen een klein hokje in, geen idee waarom. Niemand zal het ooit weten waarschijnlijk. En dan het gedoe met de koffers.

Alles gepakt, de visa bemachtigd en hele goede zin. ben heel benieuwd hoe het zal zijn. Weten is niet hetzelfde als beleven he? 3 weken werken in Afrika. Hopelijk lukt het ons om regelmatig een bericht te plaatsen zodat iedereen kan meelezen. De koffers vol met spullen die we meegekregen hebben. ook nog spulen die niet meekunnen. 46 kilo blijkt uiteindelijk niet veel. Zeker niet als er vele boeken voor daar ingepakt zijn. Mijn 2 broeken en 6 t-shirts zullen het niet zijn :)

Wel een hele bijondere ervaring om te merken hoeveel mensen intens met je meeleven. letterlijk een world wide web.

Nu een laatste kop thee, een knuffel voor de kinderen en nog 1 nacht zonder net in een koud en nat Holland. Wordt vervolgd. hopelijk met foto's

Wat een pech!! 3 dagen vóór vertrek zijn onze paspoorten op de Congolese ambassade gestolen. Het complete team is nu in spanning of alles met spoed alsnog geregeld kan worden. Eerst naar de politie aangifte doen, dan naar de gemeente voor een nieuw paspoort, dan weer naar de ambassade voor het visum. Vaccinatiepaspoorten ook kwijt, naar de KLM travel clinic voor een kopie. Spannend! Complimenten aan Mireille dat zij alles zo snel in gang heeft gezet.  

Vorige week het bewijs van goed gedrag gekregen van het Min. van Justitie. Noodzakelijk als onderdeel van het visum voor mijn verblijf in RD Congo. Eindelijk! Dit keer vertrek ik met een team bestaande uit een 4-tal specialisten en mijn collega OK verpleegkundige Monique. Twee van de vier zijn vertrouwde gezichten van de vorige missie, al weer bijna een jaar geleden, DR. Emile de Backer en DR. Jean de Leval. Altijd fantastisch om weer met een missie mee te mogen.