Donderdag 19 november

Het ziekenhuis heeft een mooie binnentuin. Allerhande bomen en planten, bloemen. Hoge palmbomen vol wevernestjes. Gele wevervogels die heel gekunsteld hun nesten weven. Prachtig ! In de schaduw, op de banken liggen steeds patienten te doezelen. Een vredig beeld. Er hangt ook een gong (lees een stuk metalen uitlaat) waarop ter gepaste tijden wordt geslaan. Waarom, blijft ons tot nog toe een raadsel.

Hier dan nog eens een berichtje vanuit Mafinga. Op het ogenblik is het hier vrij goed weer maar de voorbije dagen hebben we regelmatig veel regen gehad, echte stortbuien. De temperatuur is hier zoals tijdens een Belgische zomer, dus geen tropische temperaturen. We dragen dan ook meestal een trui, zeker s avonds. In het ziekenhuis gaat het zijn gewone gangetje. Tijdens de dag operaties. In de vooravond mensen zien op consultatie of op de verpleegafdelingen ter voorbereiding van de ingreep van de volgende dag.

Er is nu een weekje voorbij.... heb al veel gezien, meegemaakt.... Al veel gelachen... ook gehuild... Ik zal proberen om te vertellen hoe het er hier op de materniteit aan toe gaat...

Er zijn 2 grote zalen, elk ongeveer een 20-tal bedden en als nodig matras in de gang.... met twee in bed... geen uitzondering...  De ene zaal is voor depatienten na een keizersnee, de andere zaal is voor de 'gewone' bevallingen EN de patienten die nog moeten bevallen...

Hier dan eindelijk een bericht van ons. Maar de internetverbinding van het ziekenhuis is stuk en we waren nog niet in het internetcafe geraakt. Hopelijk lukt het mij nu want het heeft 20 minuten geduurd om in te loggen.

We zijn dus goed aangekomen in Mafinga, weliswaar met enige vertraging. Maar uiteindelijk zijn we we goed gestart in het District Hospital van Mufindi in Mafinga. Een ziekenhuis dat instaat voor een regio waarvan het meest afgelegen dorp 70 km verwijderd ligt. Voor Martin en mij was het een blij weerzien met de mensen waarvan we sommigen reeds kennen sinds 2005. Voor Jef en Eef, denk ik, een aangename kennismaking. De mensen zijn hier enorm vriendelijk en bereid om te helpen waar kan.

Valiezen zijn gepakt, materiaal afgewogen en geselecteerd..... Een beetje gezonde zenuwen, maar veel zin om te vertrekken.....  Naar.... het onbekende.... naar wat nog moeilijk in te schatten is,.... Hoe gaat het daar zijn? wat is er allemaal? Of wat is er helemaal niet? De mensen, de manier van werken, de mogelijkheden......  We zien wel!

Onze voorbereidingen lopen stillaan naar hun einde. Veel medisch materiaal verzameld ( met dank aan al diegene die ons hierbij geholpen hebben). Nu trachten zoveel mogelijk in onze bagage te krijgen en toch niet het toegelaten gewicht ( 46kg) te overschrijden.

En morgen start dan ons "avontuur". Hopelijk kunnen we net als de vorige keren in Mafinga, nu ook weer veel vrouwen helpen. Hoewel het voor Martin en voor mij de vierde maal is dat we naar Mafinga gaan, toch is er nog steeds een beetje een factor van het onbekende. Hoe zal het nu verlopen?

Gisterenavond nog een SMS gekregen van Mpiluka, de vrouw die vorig jaar mee de anesthesies verzorgde: Ze kijken alvast uit naar onze komst. En wij zijn er klaar voor.