Deze casus van een oude vrouw met een raar gezwel op haar buik haalde het Tijdschrift voor Geneeskunde. Het artikel bevat wel expleciete beelden vanuit het operatiekwartier maar toch interessant voor medici en paramedici om te lezen!

Niet elke patiënt is een succesverhaal. Het verhaal van deze jonge vrouw die haar kind verliest heeft me zo aangegrepen dat ik er een artikel over heb geschreven in de Artsenkrant. Wij weten het immers allemaal: in Afrika is zwanger zijn een veel groter risico dan in Europa.

Le vécu des patients n'est pas toujours une histoire heureuse garnie de bonheur. Celle de cette jeune femme qui a perdu son enfant m'a tellement émue que j'ai écrit un article à ce sujet dans le Journal des Médecins. Nous le savons tous très bien: être enceinte en Afrique présente beaucoup plus de risque qu'être enceinte en Europe.

Een kort maar schrijnend verhaal dat je alleen maar in centraal-afrika kan tegenkomen! Het leek zó weggeplukt uit "mama Daktari" van Marleen Temmerman.

Op een morgen wilden we starten met ons OK-programma, maar eerst was er een dringende sectio gepland door de lokale dokters. Een vrouw, zwanger van haar vierde baby, was 's nachts naar haar lokale gezondheidscentrum gegaan omdat ze voelde dat er tijdens de arbeid voor haar vierde kind iets grondig fout liep! Om 2u midden in de nacht werd er geen vervoer gevonden, pas tegen de morgen kon de vrouw naar Ijenda vervoerd worden...op een draagambulance gemaakt van bamboe!

Beste allemaal,

Bij deze een vrolijker foto vanuit Ijenda:
Postoperatieve tevredenheid! End good, all good...
Patrick

Ik kreeg nog volgend bericht van de ambassadeur:

>Geachte Dokter Martens,
> 
> Uit uw bericht kan ik alvast afleiden dat jullie goed aangekomen zijn in
> België.
> Ik vind de foto erg mooi; bedankt voor de toezending ervan.
>
> Erg leuk ook dat jullie op mijn uitnodiging zijn ingegaan; ik vond het een
> plezier om zo informeel met jullie te tafelen en ik ben fier dat ik
> landgenoten met een motivatie zoals jullie mag ontmoeten.
> 
> Van harte en beste groeten ook aan de u vergezellende collega's,
> 
> Jozef Smets
> 
> 
> PS Kondig mij aub tijdig jullie komende missies naar Burundi aan.

Wachtend op transport nog een laatste mijmering: We hadden geluk hier in het vlogens Knack ongelukkigste land van de wereld, met slechts 1 CT scan een eeuwig opgewekt mens als Sr Agnes aan te treffen.

Hema, wat "diep ademen" betekent in het Kirundi, riep ik gisterenmorgen nog bij het verlaten van onze laatste patiënte, daags tevoor geopereerd aan de lever. Bij ons worden dat soort mensen minstens 2 dagen verzorgd op midcare met alles erop en eraan.

De laatste ingreep zit er op, een geïncarcereerd stukje lever in een navelbreuk bij een 65 jarig dametje: ik betwijfel of dit ooit beschreven werd. Haar algemene toestand was op zijn zachtst uitgedrukt belabberd. We komen uit op een 35 tal ingrepen, waaronder ongeveer een derde onder intubatie narkose. Het verwondert me nog steeds hoe lastig het is om de mensen te overtuigen van de vitale aanwezigheid van zuurstof in een operatiezaal!

The last surgery is over, a cancerous piece of liver in an umbilical hernia in a 65-year-old lady: I doubt that this has ever been described before. Her general condition was, expressed in the mildest way, miserable. We get to a number of 35 surgeries, including about one third under intubation narcosis. I still wonder how difficult it is to convince people of the vital presence of oxygen in an operating theatre!