Hier in ziekenhuis in Mafinga hebben ze niet niets, maar er zijn ook altijd grote tekorten. We hebben elk 23kilo materiaal meegebracht uit België maar we beschikken ook over een ruim budget om hier nog materiaal aan te kopen/ herstellingen te laten uitvoeren/ enz... Zo kan je bvb. met een nieuwe batterij wonderen verrichten want de wandklok die al jaren 'kapot' was doet het plots weer. Of de kleedkamers die wel aanwezig zijn maar nooit gebruikt worden omdat er geen licht is.. eenvoudig op te lossen met een paar nieuwe lampjes, en zo maak je hen zo gelukkig want zelf hebben ze er geen budget voor.

De eerste week hebben we bekeken wat ze vooral nodig hebben, de tweede week was het dan tijd om dat bij elkaar te zoeken. Een heel karwei!

Zoals beloofd een bericht van Annet over het werk op de verloskundige afdeling van Mafinga:

Beste familie en vrienden, zoals er te lezen is in de vorige berichten van deze “missie” is er op de OK en daaromheen genoeg werk te doen elke dag, maar ook op de verloskamers hoef ik me niet te vervelen.

Beste vrienden,

Hier ben ik dan terug met wat nieuws uit Mafinga. Alles loopt zeer vlot hier. Het voorbije weekend hebben we onze batterijen opgeladen door een leuke uitstap te doen. Tanzania is echt een prachtig land.

Maandagmorgen waren we dan terug paraat om met onze tweede week te starten.

Beste vrienden,

Hier werken is telkens toch weer confronterend. Je wordt geconfronteerd met het feit dat mensen lange tijd rondlopen met hun pathologie omdat ze de middelen niet hebben om medische zorg op te zoeken of omdat de mogelijkheden niet voorhanden zijn.

Zo hebben we de dame die werd gezien op de consultatie omdat ze dacht dat ze hoogzwanger was. Ze had echt een buik van een voldagen zangerschap, maar het wa het duidelijk niet. Het leek een grote massa in de buik. Omdat er weinig diagnostische middelen zijn werd er besloten om de buik open te maken. Spijtig genoeg leek het een gemetastaseerde tumor te zijn die inoperabel was. Frustrerend.

Beste vrienden,

Al een week achter de rug in Mafinga. Tijd dus voor een berichtje op de blog. Ik hoop dat het me deze keer lukt want de vorige pogingen liepen verkeerd af. Eerst het bericht niet kunnen doorsturen en een volgende keer “no power”, geen electriciteit.

De werkdag begint met een sectio. Een electieve sectio. een repeat sectio. Een negende zwangerschap, slechts twee in leven. Zes babies die in utero of als zuigeling overleden zijn. Een meisje, WAKIKE, van 2800 gr, wordt geboren in stuit. Apgar 9/10/10.  De mama is superblij. Nu maar duimen voor een verder goed verloop.

Het is weer zover. De voorbereidingen zijn achter de rug. Koffers zijn volgepropt, met de weegschaal ernaast om toch zoveel mogelijk materiaal mee te nemen en niet over het toegelaten gewicht te gaan.

Per mail en per SMS waren we de laatste weken in contact met de mensen ter plaatse. Zo weten we dat onze komst ook ter plaatse is voorbereid. Juist nog een SMS gekregen van verpleegkundige die de anesthesie ter plaatse verzorgd:".. We waiting you all in Mafinga... You're warmly wellcome." We worden dus duidelijk verwacht.

Morgenvroeg om 6u00 stijgen we op. Voor Martin en mij is het al de vijfde keer dat we naar Mafinga gaan dus enigszins vertrouwd. Maar het blijft toch nog altijd een beetje een avontuur.