Zaterdag namen we afscheid. Eerst van de patienten: iedereen was ok behalve met het onzekere lot van Imaculata hadden we het moeilijk en dus lieten we centen achter voor haar verdere zorg.

Dokter Zena beloofde dat ze samen met Dokter Kibasa de nodige huidgreffes zal doen over een paar weken. Dit wordt een primeur als het doorgaat! We zullen haar regelmatig mailtjes sturen om haar aan die belofte te herinneren..

.

Wij hadden u het relaas van het Florence Nightingale-feestgebeuren beloofd: het oversteeg onze verwachtingen.De start, zoals hier gebruikelijk, wat aarzelend: 18u, zoals op de persoonlijke uitnodiging vermeld, werd uiteindelijk 20.30, maar dan ging het in stijgende lijn.De plaats: de conference hall (denk refter of turnzaal) van het COTC (clinical officer training center, vlak naast het hospitaal).

Vandaag is het Florence Nightingale Day: een heel speciale dag voor iedereen die hier in de gezondheidszorg werkt. Het ziekenhuis wordt opgeruimd, opgepoetst, versierd met (echte en valse) bloemen, kleurige banners en kerstlampjes.In de vroege namiddag is er een ‘rondgang’ in het ziekenhuis van het voltallig personeel aangevoerd door de lokale notabelen, een pastoor en een imam: het lijkt iets tussen kaarskensprocessie, zeewijding en voodoo, met gezang en gedans ter ere van Florence.

Gisteren etentje bij Mwanaidi Msangi.

Iedereen zal begrijpen dat we haar in het begin voor het gemak Marijke noemden. Zij werkt hier in het ziekenhuis als clinical officer geloof ik. Moeilijk trouwens om de hierarchie hier te begrijpen. Er zijn assistant clinical officers, clinical officers, assistant medical officers, medical officers en natuurlijk ook nurses. De kunst is om te weten te komen wie welke functie heeft. Ik heb de indruk dat ze het zelf soms niet goed weten - het lijkt een overblijfsel uit de koloniale tijden...

Vandaag alles weer onder controle, of toch niet?

De eerste patiënt komt niet opdagen. Dat gebeurt hier wel meer: afspraak niet goed begrepen, schrik gekregen?

Het plan was zaterdagmorgen op weekend te vertrekken.

Vooraf nog even zaaltoer, dan weg richting Ruaha.

Alle geopereerde patienten happy, maar dan: "Please doctor, will you check this patient in the maternity ward?".

Vandaag stonden er weer verschillende operaties gepland maar het verliep niet helemaal zoals gepland.

Stephan werd ter hulp geroepen bij wat in het begin een onschuldige appendicitis leek. Het bleek echter een groot gezwel te zijn dat de lokale artsen hun pet te boven ging.

Er stond ook nog een trip naar de bank op het programma waar matrone Elisabeth voor gemobiliseerd werd zodat we geen uren moesten wachten. Het viel inderdaad verbazingwekkend goed mee.

Voor de verpleging was het een drukke dag. Verschillende keizersnedes (iets dat hier echt routine is) kwamen nog bovenop ons programma.

Net terug van het ziekenhuis: toch al een 10-tal patiënten geopereerd maar vandaag vroeg klaar: de laatste patiënt was niet komen opdagen...

Dus nog in klaarlichte dag te voet naar ons hotelletje.

Mafinga is volgens Nadine toch niet zo 'lovable': het is hier niet proper, de weg is druk en het staat hier vol grote overladen vrachtwagens bijna vlak voor onze 'john's corner lodge'.

De chauffeurs maken hier blijkbaar graag een tussenstop op de lange reis van Dar es Salaam naar weet ik waar: het onthaal in de wat gore tenten.

morgen is het dan zover,de laatse spullen worden nog in de koffer gestoken . Zoals altijd een beetje nerveus ,vooral als het over een plaats gaat die voor mij onbekend is,maar met de hulp van stephan die dit als zijn tweede thuis beschouwt moet het wel lukken.Aan enthouisasme zal het in elk geval niet ontbreken.Iedereen die ik ken wordt aangemaand om te bloggen hopelijk kunnen wij dan ook aan de verwachtingen voldoen.