Na twee weken onderricht en observatie zien we een duidelijke evolutie in de werkwijze van de twee anesthesisten :

Ook in het St Elisabeth hospitaal worden we verwend met lekker eten en drinken.  Onze ruimte wordt elke dag gereinigd door de verpleegkundigen ( 2 anesthesistenverpleegklundigen, 1 omloop-instrumentiste ) zodat we aan het werk kunnen in een nette ruimte.

Ook qua reserve materiaal valt het hier reuze mee, naar afrikaanse normen wel te verstaan.

Voldoende steriel materiaal ( handschoenen, compressen, scharen,…) De Vaseline compressen worden hier aan de lopende band gemaakt en vliegen even snel buiten, omdat dit een goedkoop alternatief blijkt te zijn, zelfs gecombineerd met honing. Personeel is zeer vriendelijk, gastvrij en behulpzaam, noties van steriliteit zijn gekend.

Missie gestart

Tanzania is geen onbekend land voor Lucien en Karl, voor Ilse daarentegen is het onbekend terrein en naar de gezichtsuitdrukkingen te zien tijdens het bezoek aan het ziekenhuis en bij het wandelen in de stad is het een een indrukwekkende ervaring om te verblijven in een Afrikaanse stad.

Een missie die naar mijn gevoel snel op een efficiënte kruissnelheid komt. Natuurlijk is dit rechtstreeks gevolg van het harde voorbereidende werk van Anouk en Nest die als voorgaande missie zich over het diagnostische werk hebben ontfermd.

Wij, Anouk en Nest, zijn al aan ons tweede week begonnen. de bluekes,Jos, Birgit en Maritta, zijn vorige zaterdag aangekomen en hebben hun eerste ervaringen in Afrika ook al achter de rug.

Terug onder familie, vrienden en huisdieren thuis! Het weerzien is natuurlijk heerlijk, je neemt er het snertweer (het was weer echt prijs op onze dag van thuiskomst) dan maar bovenop.

Het is toch een toffe missie geweest. Ikzelf heb veel geleerd, veel nieuwe inzichten gekregen op ontwikkelingshulp (dat kan natuurlijk moeilijk anders als je voor een eerste keer gaat). Tanzania is een mooi land met erg leuke mensen. Ze hebben ontzettend weinig en hebben toch een grote levensvreugde en levenskracht. We hebben verhalen gehoord over onveilige toestanden, vooral voor blanken, deze zijn ongetwijfeld waar en niet goed te praten, maar eerlijk gezegd: als je al de armoede en miserie ginder ziet, is het beter te begrijpen dat er af en toe iemand "ontspoort".

Alle chirurgie is achter de rug en alle patienten goed en wel uit het ziekenhuis ontslagen. Leuk om terug te kunnen kijken op wat we hebben mogen doen. 175 raadplegingen, 42 operaties, meestal kleine ingrepen maar toch 'risky', want dikwijls bij kinderen en ingrepen 'in de luchtweg' onder algemene anesthesie... Wie er een beetje in thuis is zal begrijpen dat je dan voor elk detail alert moet blijven.

Voor de mensen die we hebben kunnen helpen betekent het blijkbaar heel wat, van op een afstand bekeken is het maar een druppel op een hete plaat.

Belangrijker is evenwel dat we uit deze eerste missie veel geleerd hebben voor toekomstige initiatieven. Voer voor bespreking thuis dus...

Voor de laatste maal vanuit Afrika. We zijn stilaan aan het afronden. Zo dadelijk nog een nabespreking en misschien dat Jos nog een lesje gaat geven. Het is voorbij gevlogen. Veel gewerkt, plannen voor de toekomst, een goed gevoel, wat moet je nog meer hebben.

Vermits de lokale pastoor ons ziet als de handen van god moest ik absoluut een lokale mis meemaken in het ziekenhuis. Dus vanmorgen om 8 uur zat ik als enige blanke tussen de patienten,verpleegkundigen, lokale artsen en directie. Ik verstond er niets van, de mis was in het Ki Swahilli, maar alleen de muziek en het gezang maakt het de moeite om het te volgen.