Hôpital de Mibilizi – Cyangugu

Hôpital de Mibilizi – Cyangugu

Messages de cet hôpital

de missie is op gang

Een tijd geleden vergeleek ik in een blogbericht een AZ-missie met het weer in Rwanda:het zonlicht met prachtige kleuren, mooie stapelwolken, donder en bliksem en af en toe een hevige regenbui, maar nadien komt de zon terug tevoorschijn. In onze orthopedische Mibilizimissie is het niet anders.

aangekomen in Kigali

Gisteren een vlotte vlucht naar Kigali gehad. Dr Emmanuel, directeur van het ziekenhuis, is op de luchthaven om ons te verwelkomen. Het is een aangenaam weerzien en de missie gaat reeds van start: we keuvelen wat over gezamelijke kennissen, het rwandese weer maar ook reeds over fracturen en technische orthopedische problemen.

Straks zullen we onze reis naar Mibilizi aanvatten. We moeten dus naar een uithoek van Rwanda: een lange autoreis met continu mooie zichten die nooit vervelen, door het Nyungwe-woud, langs de theeplantages om dan af te dalen naar het Kivumeer en uiteindelijk terug de bergen in te rijden. Daar zullen we ons verblijf voor de volgende 2 weken bereiken op het Rwandese platteland, alhoewel dat laatste eigenlijk een contradictio in terminis is.


2° week in Mibilizi

We zijn in onze tweede week van onze orthopedie-missie in Mibilizi. De laatste dagen is het weer hier prachtig en ook het internet is 'stable'. We hebben al veel gewerkt en merken een evolutie ten opzichte van de vorige, eerste orthopedie missie.

Over de werking van het radiologietoestel was voor de missie wat bezorgdheid, maar het toestel functioneert naar behoren.

In ons huis worden we goed verzorgd door Batiste die elke dag heerlijke maaltijden voor ons tevoorschijn tovert. Dit alles in de prachtige Rwandese omgeving.

Lieven, Jef, Sylvia, Wim 


Aangekomen in Kigali

Gisteren zijn we vertrokken voor onze missie orthopedie in Mibilizi. We hadden een vlotte vlucht naar Kigali.

De ochtend in Kigali is aangenaam fris; de hemel is wat bewolkt maar het is droog. Straks vertrekken we voor een lange rit naar Cyangugu, weg uit de grote moderne stad met gemakkelijke internetverbindingen. Als het mogelijk is, zullen we nog een blogberichtje sturen met onze ervaringen in het ziekenhuis.

We zijn op het einde van het regenseizoen: hopelijk zijn de wegen ‘un peu praticable’ zoals men hier zegt.


Plus d'informations sur l'hôpital

Description

L’hôpital du district de Cyangugu est un hôpital public et un des 4 hôpitaux que compte l’ex-province de Cyangugu.
Il dispose de 155 lits, emploie 3 généralistes et dépend de l’évêché. Quelques sœurs y travaillent encore, mais il n’y a pas d’ordre religieux en charge de l’hôpital. En ce qui concerne son financement, l’hôpital est soutenu pour une petite part par l’Etat (il paie les salaires de 20 des 72 membres du personnel). Le nombre d’habitants desservi tourne actuellement autour de 226 732.

L’infrastructure de l’hôpital est défraîchie et un coup de pinceau par-ci par-là serait le bienvenu. L’extérieur est d’apparence correcte, mais à l’intérieur, les murs pèlent, voire s’effritent. Le personnel est assisté par les sœurs, qui veillent à ce que tout fonctionne assez bien (souvent chefs de service). Il n’y a aucun spécialiste et aucun kinésithérapeute. Il n’y a pas de draps sur les lits (mais il y a des couvertures, car il peut faire très froid) et de nombreux matelas sont déchirés ou usés.

La maternité est le service le plus fréquenté. Elle compte 65 lits et le gros des patients de l’hôpital sont des femmes et des nouveaux-nés. L’hôpital souhaite démarrer un service de néonatalogie: il a déjà reçu deux couveuses, mais il souhaite étendre le service avec un peu de matériel de base et du personnel, afin de donner des soins supplémentaires aux nouveaux-nés. L’hôpital est donc intéressé par un gynécologue et une sage-femme en néonatalogie, le premier pour assurer les interventions gynécologiques, la seconde pour l’obstétrique et la néonatalogie.

Résultats des missions

Le taux de mortalité maternelle est élevé (5/1000), tout comme le pourcentage de césariennes (52%). Le chiffre d’extraction à vide est donc trop faible. Il y a par conséquent un besoin très net de formation obstétrique de base. Le travail ne manque pas dans ce centre et le personnel souhaite du changement, mais il y a peu de discipline au sein de l’hôpital. Il n’y a pas vraiment quelqu’un qui dirige les différents services.
L’hôpital rencontre trop de problèmes de personnel (médecins jeunes et sans cesse nouveaux) et de problèmes financiers pour évoluer rapidement. Le progrès est en cours, mais il prendra du temps. C’est pourquoi nous ne prévoyons que deux missions par an jusqu’en 2010.