Voor  vertrek uit Mafinga op 8 maart zijn we nog even in het ziekenhuis geweest, oa  Neema bezocht. We waren bang dat we maandagochtend  zouden horen dat ze in het weekend was overleden. Ze was aan de beterende hand, dronk, had darmactiviteit en keek beter uit haar ogen, was wel graatmager en ondervoed. Het bleek dat haar moeder, die trouw elke dag langskwam, geen geld had om haar dagelijks te voeden. Eten wordt niet door het ziekenhuis verstrekt.

Geld van AZV voorzag in haar behoefte en Neema knapte verder op. Gelukkig een goede afloop. Mie schreef al dat ze Neema soda liet drinken terwijl de dokters aan haar bed de zorgelijke situatie bespraken, hartverwarmend zoals Mie met zo’n menselijke ( vrouwelijke ?) benadering het puur medische doorbrak.  

Het weerzien in het ziekenhuis was weer warm en enthousiast, nog veel dezelfde artsen, verpleegkundigen en vroedvrouwen. Een aantal is overgeplaatst, nieuwe zijn in de plaats gekomen. 

Na een paar bewolkte dagen weer een genadeloze zon, in de ochtend heerlijk, de patienten van de vrouwenafdeling gaan vroeg naar buiten om zich op te laten warmen. De ochtendronde wordt gedaan, blij te merken dat alle operatiepatienten het goed maken. Ook mama Nchawele, 54 jaar oud, ze is geopereerd aan een verzakking. Een van de weinige keren dat ik deze operatie hier hoef te doen, de vrouwen hebben hier veel steviger bekkenbodems dan onze Nederlandse vrouwen en waarschijnlijk ook de Belgische. Na de ronde volgen de consultaties, altijd samen met een Clinical Officer of een Assistant Medical Officer, vooral voor onderwijs. Hoe gemakkelijk is het voor mij om hier alleen de verloskunde en gynaecologie te doen terwijl zij van alle markten thuis moeten zijn.

De ontvangst van de MMM ( Medical Mission of Mary) Sisters is weer geweldig. Een van de zeldzame ziekenhuizen waar blanken nog de leiding hebben. In Makiungu niet voor lang meer, de 2 artsen en farmaceute zijn de zestig gepasseerd. Het contrast van de accomodatie en voorzieningen in het Convent met de dagelijkse praktijk in het ziekenhuis is groot. Vrouwen komen van heinde en ver, soms uren met de bus maar ook vaak uren lopen. Neema is 45 jaar, ze heeft vaak buikpijn, veel bloedverlies en als vastgesteld wordt dat ze een sterk vergrote baarmoeder heeft en een operatie haar klachten zou doen verdwijnen stemt ze graag in met de ingreep, ook al is ze kinderloos en ook al is er kinderwens. Maar een zwangerschap is vrijwel uitgesloten.