Amper enkele weken terug thuis, lees ik met verslagenheid de mail die ik vanavond ontvang uit Goma: dokter psychiater Christine is vandaag overleden. Zij was Congolees arts en specialiseerde zich in de psychiatrie, in Zwitserland. Zij was een heel knappe psychiater en was zonder twijfel de steunpilaar en trots van het ziekenhuis.

Toen ik eind vorig jaar van de projectcoördinator vernam dat de bestemming van mijn AZV-missie Goma zou worden, googelde ik die stad. Veel tags kreeg ik niet, althans niet iets waar ik wijzer door werd. Ik wou weten hoe die stad eruit zag en hoe de mensen ginder leefden, maar ik moest ernaartoe gaan om dat te weten te komen… Zij die er al geweest waren, hadden me verwittigd: Goma is een grote, arme, zwart uitziende, niet zo aangename stad.

Eindelijk is het dan weer zover! Zaterdag vertrekken we opnieuw richting Afrika!

Zoals steeds de week voor ik vertrek, is er opnieuw toch een beetje stress... Ik heb vorige week de thema's doorgekregen waar de verpleegkundigen uit Goma les willen over krijgen en ik ben sinds dit weekend serieus in aktie gekomen wat de voorbereidingen betreft. Gelukkig mag ik steeds op mijn papa rekenen om mijn slides op taalfouten te verbeteren. Mondeling Franse les geven, dat lukt nog wel. Met de nodige omschrijvingen en gebaren kan ik me goed genoeg uitdrukken om iedereen duidelijk te maken wat ik bedoel. Maar geschreven taal die geprojecteerd wordt voor een hele groep, dat moet toch in orde zijn hé! Bij deze dank je wel papa :-)

 

Dag lieve sympathisanten allemaal,

Ik ben nog steeds een beetje schor en ik heb even gin zin meer in praten maar...wat een leuke ervaring zo op het vakantiesalon staan. Het is een groot verschil met een paar jaar geleden. Als je nu mensen aanspreekt zeggen ze vaak: "Ah maar ik ken jullie van Vitaya!". Of ze hoorden van ons in Koppen of zelfs op ATV. Zo is het veel makkelijker om even met mensen aan de praat te raken om het goede AZV nieuws te verspreiden. Zelfs op Radio 2 hadden ze van ons gehoord en wilden ze van ons een interview afnemen.

Internet is dit jaar een ramp... maar we blijven toch elke dag proberen! Papie, maak je geen zorgen hoor, alles is oké hier! Alleen maar moeilijke verbinding met Belgie blijkbaar.

Er blijft hier heel wat verwarring rond de opening van de nieuwe afdeling voor addicten. Herwig is al twee dagen zijn uiterste best aan het doen om de artsen en de psychologen psychotherapeutisch bij te scholen. Hij wordt telkens opnieuw met heel wat vragen bekogeld. Gisteren bleek dat hun voornaamste doelgroep voor de verslaafdenafdeling de rokers zijn :-) Haha! Een goed ideetje voor onze kliniek in België! Helaas hebben ze hier verder dan dat nog geen enkel idee hoe het er hier morgen aan toe zal gaan... Morgen is immers de officiële opening van de dienst.

Ik heb het Ernest beloofd - hier is zijn berichtje. Speciaal voor Bieke van AZV, die het hem naar het schijnt zo lief gevraagd heeft...

" De dankbaarheid en de glimlach nodigen mij altijd uit om naar Afrika te trekken. Ook nu weer ervaar ik in de Kivu-streek de wil om de situatie van de vele zieken te verbeteren. Hun wil om bij te scholen en zodoende de kwaltiteit van de zorg op eenhoger niveau te brengen is groot. AZV is hier daarom zeer gewaardeerd. De beloning is het dagelijkse plezier van de vele welgemeende particuliere uitingen van dankbaarheid. Ik wil meegaan in  het idee dat mensen ter plaatse zelf hun toekomst bepalen!" 

De staking bij de verpleging duurt verder... zeer vervelend voor de enkelingen die van België komen met een opdracht om hier opleiding te geven aan verpleegkundigen!

iedereen content hier... uitgezonderd de weergoden en de verpleegsters. Vandaag is er staking: de verpleegsters willen maar liefst 40% loonsverhoging. Onredelijk is mijn eerste gedacht maar als ik hoor dat een verpleegkundige hier 25 euro verdient, dan denk ik dat ik méér dan 40% zou vragen!

Wij zijn ongelooflijk vlot naar Bujumbura gereisd!  Net gepast aantal kilo’s in ons valiezen, vlot door de douane, niet te lang moeten wachten om in te checken… super!  Zelfs de vlucht leek minder lang te duren dan vorig jaar! Misschien is dat gelegen aan de voortdurende entertaining die we kregen. Met ons reisden immers een journalist en een fotograaf mee, die ons interviewden en – helaas – ook fotografeerden in de staat dat we waren. Ons haar niet meer netjes in de plooi en onze kleren wat verfomfaaid…  maar wel super enthousiast en vol spanning voor de missie die komt. Het relaas van dit interview zullen jullie binnenkort in Vacature kunnen lezen.