De eerste dag van een nieuwe week en we zijn er weeral goed begonnen.  Deze morgend een fikse regenbui en een frisse start van een nieuwe week!

4 goiters waarvan de laatste zomaar even 1,2 kilogram woog.  Deze vrouw kon niet meer plat op haar rug liggen.  Stel je voor dat je nacht op je rug slaapt met een pak suiker van 1,2 kilogram op je keel.  Zo moest deze vrouw zich dus voelen!  

Iedereen zit hier geduldig te wachten, het geduld dat de mensen hier hebben is ongelooflijk. Ze zitten hier dagen te wachten, kindjes op de schoot, hun potje koken.  Het is bewonderingswaardig.

Ici les goîtres sans frontieres! De patiënten komen van Côte Ivoir, Mali en Senegal.  Dit is geen Medecins Sans Vacances maar Goîtres Sans Frontieres.  De boodschap is goed ontvangen!

De sfeer is hier top, er wordt hier heel wat afgelachen maar ook goed gewerkt!  Vorige nacht was het iets minder top. We hebben hier een oude gsm met een lokale telefoonkaart om bereikbaar te zijn in geval van nood post-operatief.  Deze morgend, 3 uur...  Le malade ne peut pas respirer!  Naar het ziekenhuis om dan daar een patiënt in ademnood terug te vinden.  Een bloeding.  Even stressen maar uiteindelijk om halfzes terug in dromenland.

De tweede dag zit erop!  Gisteren een lange rit afgelegd van Ouagadougou naar Orodara, chance dat we in een voiture climatisée zaten, anders waren we nu geroosterde kippetjes.  Om drie uur zijn we dan eindelijk in in hotel Prestige aangekomen om om halfvier al in het ziekenhuis aanwezig te zijn om met de consultatie te beginnnen.  De goiters vlogen ons om de oren!  Er wachtte ons een heel hartelijke ontvangst van het verplegend personneel.  Het is overdag in de schaduw 40° celcius, we moeten jullie dus niet vertellen hoeveel graden het dus in volle zon is.  Het is opstaan en beginnen zweten!

Voor mij is het de vierde missie op vier jaar tijd.  Na drie keer Gatagara in Rwanda was het nu tijd voor iets nieuws.  Dus vertrek ik morgen met Frans en Herbert, chirurg en anaesthesist, en Marijn en Patrick, journalist en fotograaf naar het warme Burkina Faso.  Missie schildklierchirurgie.

Na weeral veel in-en-uitladen van koffers en zakken om dan tot het gewenste resultaat te komen, ben ik nu helemaal vertrekkensklaar.  Ik ga zo veel mogelijk proberen te bloggen, mijn functie in het team is blijkbaar blogafgevaardigde!  Als het Afrika-internet het toelaat zullen jullie dus geregeld iets van ons horen.

 Aan Dominik: toch nog altijd heel veel spijt dat je niet meekan, heb nog beetje plaats in reistas als je je adem kan inhouden voor een paar uur!

Hier een laatste update van onze missie in Gatagara!  De laatste dagen is het hier opereren met horten en stoten.  De elektriciteit is vandaag en gisteren wel zo'n 6 keer uitgevallen.  Dit is best wel even stress: geen operatielampen maar vooral geen zuurstof voor de kleintjes in de ontwaakzaal.  Het gevolg is dus een saturatie die als een speer de dieperik in gaat op enkele luttele seconden.  Chance dat we Elly bij ons hebben, als ervaren pediatrisch verpleegkundige kan zij in deze situatie koel blijven alsook onze anestesieverpleegkundige Sixte!

Het is hier best frisser dan de vorige jaren, wat natuurlijk aangenamer is om te slapen. 's Morgens of 's middags is er hier altijd een fikse tropische bui die voor flink wat afkoeling zorgt. Rond half vijf kunnen we altijd even in het zonnetje zitten na een dag opereren. Er zijn opvallend veel gehandicapte kinderen dit jaar: Downsyndroom, mentale retardatie door de bevalling,... het was best even schrikken!

Het was leuk om iedereen terug te zien!  Claudine had de hele operatiekamer al goed aangevuld en in orde gezet.  Na veel over en weer gesjouw met koffers, we waren net muilezels, is nu alles uitgepakt.  

Na een tropische stormbui deze morgend zijn we onze dag goed begonnen met 50 consultaties.  Het waren veelal oudere kinderen, tieners.  Kromme benen, voeten, osteomyelitis en amputaties.  De komende week zit al helemaal vol operaties.  Ook morgen doen we nog consultaties, hoeveel er komen weten we nog niet, dat is hier altijd een verrassing!  Tot later!

Ad en Elly, Annemie

Zaterdag is het weeral zover: voor de derde keer naar Gatagara!  Ik ben nu al veel minder nerveus dan de eerste missie met Marc en Lia Speeckaert.  Met hen had ik mijn eerste vuurdoop.  Nu ga ik terug met Ad en Elly Diepstraten.  Na heel wat heen-en-weer-gemail en een leuk weerzien in Mechelen samen met Barbara, zijn we er weer helemaal klaar voor.  We hebben alledrie  de verzamelmicrobe te pakken en de gevolgen zijn merkbaar: de handbagage aanspreken, spullen zo klein mogelijk maken, weinig kledij mee.  Als de internetgoden ons gunstig zijn, is de blog met bijbehorende foto's te volgen vanaf volgende zondag.  Dus voor een boeiende story met uiterst leuke foto's: bloggen maar!

 Groeten Annemie.

We zijn sinds 10 uur deze morgend weer terug in ons Belgenlandje!  Na een zeer vermoeiende vlucht - 3 uur stilgestaan in Uganda wegens de regen - zijn we 4 uur later dan gepland weer terug thuis.

De berichten komen wat later op de blog te staan omdat het internet hier helemaal niets doet.  Dat is niet erg, het komt alleen met een omweg!
De laatste werkdag vandaag en we hebben deze week ongeveer 20 operaties gedaan en het is hard werken.