Tsjikayi 20 november 2010
 

Vanochtend hebben we de voorlaatste patiënt van onze missie uit het ziekenhuis meegenomen naar het revalidatiecentrum. Bij deze 10-jarige jongen met een supra-condylaire humerus fractuur (breuk aan zijn bovenarm) hebben we het gips aan zijn bovenarm gewisseld en daarna de tractie verwijderd. Omdat hij zich tijdens de behandeling zo flink gehouden heeft, mocht hij op de terugreis als beloning, naast de chauffeur zitten. In het revalidatiecentrum hebben we vervolgens de laatste (gips)verbanden vervangen.
 

Afgelopen nacht is het goed gaan regenen. Vervolgens is het de hele dag blijven gieten. Toen we vanmorgen naar Kananga reden stonden de straten blank, geen mensen op straat, de markten waren leeg, de scholen gesloten. De mensen hier zeggen, dat het 4 maal per jaar voorkomt dat het zo enorm regent en dat vervolgens alles plat ligt. Veel mensen blijven op zo’n dag als vandaag gewoon liggen. De rit met de 4x4 ging gelukkig wel een stuk rustiger. Maar omdat de ruiten ondanks alle pogingen dit ongedaan te maken, toch vrijwel volledig beslagen bleven, was de rit weer een avontuur op zich: geen hand voor ogen……..

Tsjikayi, 17 november 2010


In Congo leven veel kinderen op straat. In Kananga zijn zij vooral te vinden op de markt, achter het station en in de Avenue de la Mort. Dit is niet de echte naam van de straat, het is meer een indicatie  voor wat daar gebeurt. Straatkinderen  die vervallen  in de criminaliteit. Drugs, alcohol en prostitutie liggen op de loer.

15 november 2010
 

Het gaat allemaal wat moeizaam dit jaar, op dit moment is er vrijwel geen stroom, soms een uurtje. Net als de computer opgestart is valt de boel weer uit. Dit maakt het bloggen erg moeilijk.
 

Tsjikayi,  14 november 2010
 

Hier in Congo zitten we nu in het begin van het regenseizoen. Congo dat zo groot is als West Europa,  heeft  een deels verouderd geasfalteerd wegennet van zo’n 4500 km. Zelf denken we dat hiervan  ongeveer 10 km in en rondom Kananga ligt. De onverharde wegen worden er door de regen niet beter op. Onze chauffeur spreekt met een grote glimlach over “Paris- Dakar”als hij over de baan scheurt, voor ons is het staande  op de achterbak van de 4X4, cyproxin van voren en samengeknepen billen van achteren.
 

Wij  zijn zover, onze missie is beëindigd en Noël Theo en Wiel blijven nog een week voor de nazorg van de geopereerde patiënten.

Tsjikayi  11 november 2011.
 
Elke ochtend beginnen we onze werkdag met visitelopen in het ziekenhuis waar de geopereerde patiënten verblijven. Regelmatig worden we door de locale chirurg van het ziekenhuis, geconsulteerd voor de niet-operatieve behandeling van patiënten met fracturen.
 

Het kost tot nu toe nogal wat moeite berichten te versturen.. Of internet doet het niet, en als het werkt is het ontzettend traag. Het opstarten duurt al ongeveer drie glazen.
 
Maandagmorgen worden we door Frère Freddy vroeg opgehaald met zijn Toyata Landcruiser. We verblijven n.l. in een idyllisch dorpje op het platteland Tsjikayi, hier bevindt zich ook het ziekenhuis waar de orthopedisch chirurgen Piet en Jean hun ingrepen uitvoeren. De 15 km lange rit naar het revalidatiecentrum  in Kananga waar de geopereerde patiënten de dag na de operatie naar vervoerd worden, voert over onverharde, slecht berijdbare wegen. We staan telkens weer versteld hoe patiënten met of zonder gips, deze rit in de open laadbak zonder een kik te geven doorstaan.
 

Bij het vertrek op Zaventem werd ons duidelijk dat er meerdere  teams van AZV op missie zouden gaan naar Afrika. Dit biedt het voordeel dat je met verschillende mensen van deze teams kunt kennismaken. Een van de teams was op weg naar Kinshasa voor orthopedische voetchirurgie. Na kennismaking in het gangpad heeft er een stoelendans plaatsgevonden en hebben een aantal mensen van plaats gewisseld,.Hierdoor kregen we de gelegenheid het grootste deel van de vlucht dieper in te gaan op de klompvoetbehandeling en hierover gegevens uit te wisselen. We zijn zo intensief bezig geweest, dat tijdens de tussenstop in Kameroen, door een klein moment van onoplettendheid van onze kant, de laptop (van Joris)  van boord is geweest en zich tijdelijk op vaste grond in vreemde handen heeft bevonden.

De laatste weken hebben we vanalles verzameld om mee te nemen: verbandmateriaal, kunststofgips, gereedschap, knuffels, laptops, kaas en nog veel meer. Met Kaas gaan veel deuren open in  Congo. En zoals bij ieder vertrek, blijkt het toch weer te veel te zijn. Te veel volume en teveel gewicht. Er moeten tenslotte ook nog wat kleren mee.

Afgaande op de vele telefoontjes vanuit Congo van de afgelopen periode, weten we dat we verwacht worden.

Zaterdag vliegen we van Brussel naar Kinshasa en zondag gaat de reis verder met een binnenlandse vlucht naar Kananga.