26 april 2012, vervolg

Sinds vorige week heb ik mijn officiële Tanzaniaanse bijnaam, zal in ‘t vervolg ook zo worden aangesproken: Mdemu (en juist uitspreken a.u.b.: Mdèèmoe): ‘the one who cuts’ in de lokale Hehe-taal (ook iets voor Wikipedia)

23 april 2012

Bonzo style

Door technische problemen en avondlijke vermoeidheid zijn we er nog niet in geslaagd onze blogs te versturen.

Wij willen u echter niet langer op de proef stellen: hier volgt de eerste reeks in één keer. 

Seven years in Mafinga

15 april 2012

Jaja, dit is onze zevende trip naar Mafinga!

Het begon ditmaal weer onder een gunstig gesternte: vlotte reis brussel - zurich - dar es salaam zonder stakingen, technische problemen, delays, huilende zuigelingen of snurkende medepassagiers: Tanzania lijkt dan niet eens ver.

De rit naar Mafinga ( zo’n 600 km) blijft natuurlijk een opgave, maar het steeds wisselende en indrukwekkende tanzaniaanse landschap maakt veel goed.

Ja, onze vervolgblog heeft lang op zich laten wachten: te veel werk zeker?

Onze  18 hospitalisatiebedden liggen in elk geval vol, ondanks de supersnelle turnover, tenminste wat de niet-urologische ingrepen betreft ( goiters, hysterectomieën, speekselkliertumoren, buikwandbreuken enzo)

De 8 blaasfistelpatiëntes bezetten een hele zaal, idem voor de prostaatmannen: hier is wat langer toezicht aan de orde. Gelukkig is er Mariane, onze post-op verpleegkundige die alles nauwgezet in het oog houdt, terwijl ze de kennis van het lokale personeel bijschaaft, en de alomtegenwoordige schattige baby’s knuffelt.

Inmiddels is de 44ste patiënt aan de beurt

Een sfeerbeeld

Net gearriveerd in Orodara na een toch wat hektische reis: vertraging in Brussel, niet voorziene omweg via Cotonou , 'late arrival' in Ouaga , en dan vroeg op om de baas van de Orde der Geneesheren te begroeten in het Hopital National: vriendelijke collega trouwens die ons uitvoerig bedankt en met veel 'pas de problemes' op weg stuurt richting Orodara.

Zaterdag namen we afscheid. Eerst van de patienten: iedereen was ok behalve met het onzekere lot van Imaculata hadden we het moeilijk en dus lieten we centen achter voor haar verdere zorg.

Dokter Zena beloofde dat ze samen met Dokter Kibasa de nodige huidgreffes zal doen over een paar weken. Dit wordt een primeur als het doorgaat! We zullen haar regelmatig mailtjes sturen om haar aan die belofte te herinneren..

.

Wij hadden u het relaas van het Florence Nightingale-feestgebeuren beloofd: het oversteeg onze verwachtingen.De start, zoals hier gebruikelijk, wat aarzelend: 18u, zoals op de persoonlijke uitnodiging vermeld, werd uiteindelijk 20.30, maar dan ging het in stijgende lijn.De plaats: de conference hall (denk refter of turnzaal) van het COTC (clinical officer training center, vlak naast het hospitaal).

Vandaag is het Florence Nightingale Day: een heel speciale dag voor iedereen die hier in de gezondheidszorg werkt. Het ziekenhuis wordt opgeruimd, opgepoetst, versierd met (echte en valse) bloemen, kleurige banners en kerstlampjes.In de vroege namiddag is er een ‘rondgang’ in het ziekenhuis van het voltallig personeel aangevoerd door de lokale notabelen, een pastoor en een imam: het lijkt iets tussen kaarskensprocessie, zeewijding en voodoo, met gezang en gedans ter ere van Florence.

Gisteren etentje bij Mwanaidi Msangi.

Iedereen zal begrijpen dat we haar in het begin voor het gemak Marijke noemden. Zij werkt hier in het ziekenhuis als clinical officer geloof ik. Moeilijk trouwens om de hierarchie hier te begrijpen. Er zijn assistant clinical officers, clinical officers, assistant medical officers, medical officers en natuurlijk ook nurses. De kunst is om te weten te komen wie welke functie heeft. Ik heb de indruk dat ze het zelf soms niet goed weten - het lijkt een overblijfsel uit de koloniale tijden...

Vandaag alles weer onder controle, of toch niet?

De eerste patiënt komt niet opdagen. Dat gebeurt hier wel meer: afspraak niet goed begrepen, schrik gekregen?