Met een zestal dagen vertraging, door de aswolk van die Ijslandse vulkaan met die vreselijke naam, landen we op de luchthaven van Kigali. Nog een zestal uren bussen en we zijn in Bukavu. Het landschap is wisselend groen, heuvelachtig mooi, ' Le Pays des Mille Collines.
Rijstvelden en theeplantages wisselen elkaar af en in “The National Forest” laveren we tussen de apen. Tussen de bomen zien we het Kivu meer en de oude brug die ons van Rwanda naar Congo brengt.
We logeren in Bukavu, en een minibus brengt ons elke dag, samen met ander personeel van het ziekenhuis, naar het ziekenhuis van Ciriri, zo'n zestal kilometer buiten de stad. Soms zitten wel meer dan twintig mensen in het busje, beladen met pakken en zakken. Toch biedt het nog meer confort dan de tocht die vele mensen te voet moeten maken of met de motortaxi.

Langs de weg, de geuren en kleuren en het exotische van Congo in actie : vrouwen in felgekleurde kleren met maniok bladeren of bananen op het hoofd, kinderen met hout of bussen water, scholieren in nette uniformen die naar school lopen, en overal kleine stalletjes waar gemarchandeerd wordt.

De eerste indruk van het ziekenhuis in Ciriri is positief, zeker in vergelijking met de toestand van het ziekenhuis uit mijn vorige missie.
Het laboratorium is ruim, en bevindt zich in een nieuw gebouw.
Er bevinden zich drie goede microscopen, een eenvoudig, maar handig toestel voor Biochemie, en een toestel voor de bepaling van hemoglobine. Het gebruik van deze twee toestellen is verre van optimaal en moet duidelijk bijgestuurd worden.

Qua organisatie is hier heel wat werk, en samen met de drie laboranten zoeken we hoe er efficienter gewerkt kan worden. Ze zijn enthousiast en zeer leergierig. Ze doen de kwaliteitscontroles die we meegebracht hebben en zo krijgen wij een idee van hun kennis en manier van werken.
De koelkast met bloedvoorraad voor transfusie, die aangesloten wordt op zonnepanelen geeft een constante temperatuur van 4°C, een hele stap vooruit in de tropen.

Ook de directie van het ziekenhuis is heel positief over onze komst en wil echt de situatie voor de zieken verbeteren. Tijdens onze missie hebben we heel hard gewerkt, maar er is nog heel wat te doen...

Als ik de laatste uren voor mijn vertrek even door het ziekenhuis wandel overvalt mij een gevoel van “tristesse”...ik schud mijn hoofd bij zoveel armoede en ellende en tevens een niet te begrijpen blijheid bij de mensen, maar ik voel ook hoop want men wil hier echt vooruit...

Op de kinderafdeling hebben Claudine, Françoise en Lucienne een afscheidsfeestje georganiseerd, met ballonnen en snoepjes, en de kinderen vergeten eventjes dat ze ziek zijn....