Het weekend zit erop... zalige tijd!

Een mijn van koper en kobalt bezocht in Lushishi, op 25 km van Lubum, impressonant, 270 werknemers.  Er wordt dagelijks gewerkt, inclusief de zaterdag en hun loon bedraagt 250 dollar per maand. Er was wat oproer want ze vroegen opslag.  De grote baas was gekomen om met hen te praten...een lang gesprek.  Met 250 dollar in de maand kan je heel spaarzaam misschien net rondkomen.  Maar niet makkelijk.  Ze worden cash betaald de laatste dag van de maand.  Een hele organisatie.  Nu ze zijn één van de gelukkigen die werk hebben want er heerst hier grote werkloosheid. 

Op de mijn-site is een klein dispensarium waar 2 verpleegkundigen dag in dag uit werken tussen 7.30 en 22.00.  Ze wisselen elkaar af van dienst.  Ze werken er in een desolaat gebied (de mijn) en moeten dus alle gewonden en zieken verzorgen.  Ze hebben een kleine consultatie, medicatievoorraad en 2 bedjes om zo nodig de patiënt enkele uren te observeren.  Ze vroegen ook naar de vorming en ook aan hen zal ik de vorming geven.

In de namiddag zijn we de stad ingetrokken om wat kadootjes te kopen met het eindeloos gepalaver over de prijs.... Ze vragen aan ons zeker het dubbele!

's Avonds heb ik met grote interesse geluisterd -  in een Congolees restaurant -  naar de levensgeschiedenis van Dr. Bernard Blanpain (een Belg), die hier directeur is en stichter van het CMC, het ziekenhuis waar ik werk... Heroïsche verhalen aanhoord, met grote bewondering. Maar ook het dagelijks gevecht tegen de corruptie en de grote zorg voor goed personeel en materiaal in  zijn ziekenhuis.

Zondag efkes genoten van de zon en de 'lac' bezocht... We bezochten ook heel even een super de luxe hotel met zwembad incluis, niet ver van waar wij wonen, een onbegrijplijk gegeven waar ik me vrij ongemakkelijk bij voel...

We bezochten de stad Lubumbashi, mengden ons tussen de mensen, rijk, arm, oud, jong, hun ontspanning van de zondag : een groot televisiescherm voor een heel plein met honderden mensen, een radiootje met 15 man errond, een oude dame die de was deed en ze droogde op de grond, joelende kinderen in sjofele kleren ... en jawel, we bekwamen een 'certificaat' om fotos te nemen... en jawel, dat kostte 35 dollar en was geldig voor 2 dagen!  Het ziekenhuis vroeg voor ons een certificaat en 'de overheid' bezorgde ons één voor twee ( 2 dagen!), à payer naturellement.

Dat is hier lastig... voor alles moet betaald worden, wil je hier iets bekomen wat eigenlijk evident is.  

's Avonds me weer in mijn lesnota's verdiept want jawel, om 7.30 deze morgen stond een 'formation' op het programma.  Achter de rug, dus... en morgen hebben de eerste verpleegkundigen een 'test théorique et pratique' na mijn lesprogramma.   Ben benieuwd.

Ze worden dan beloond met een klein certificaat en een Belgisch kadootje met schrijfgerief en de traditionele chocola...

Deze week probeer ik samen met Esmée ook nog enkele verbeteringen aan te brengen in de spoeddienst, zoals het wassen van de handen, het toedienen van medicatie, en de zorg voor zichzelf om geen prikaccident met een besmette naald op te lopen, het gebruik van de operatiezaal. 

Voor mij mag de tijd traag vooruitschrijden... want ieder minuut die glijdt is een minuut dichter bij het afscheid...

En dat zal me weer eens zwaar vallen.

liefs, Nele