Ja, mensen, ik ben passen gaan halen op de ambassade van Congo gisteren...
't was geen lachertje! 'k was daar om 15:05 u en de laatste 2 paskes kreeg ik pas om 17:00 u. Dan natuurlijk in de Brusselse verkeersheksenketel.
Reden van vertraging (na navraag): "Monsieur vous devez attendre" - "mais pourquoi ne sont ils pas disponibles?"  - "Parce'qu'ils ne sont pas prêts monsieur" - "Mais pourqoi enfin, nous avons payé quand mëme une somme importante pour les cinq visas?" - "Parce que vous devez attendre monsieur".....

Verstand op nul, ogen sluiten, diep inademen, handen in een joga-houding, vaststellen dat je de enige niet bent. Ook diplomatieke paskes van d'een of d'ander ambassade ontbreken - macho met libanees uiterlijk begint zich nerveus te maken - begint in 't frans met een zwaar slavisch (?) accent te discuteren en met een document te argumenteren - paskesverantwoordelijke Congolees blijft ijskoud kalm: "vous devez attendre monsieur"...
 
Allez we zitten daar met zo'n 40 man braafkes te wachten in een zaaltje achterin: een vochtige, tropische warmte maar zonder bacardi, een baby begint te huilen, naast mij een congolese mama met een flinke derrière en nog een flinkere devant die een zuigeling begint te zogen en me vertrouwelijk meedeelt: "Il a déjà fait caca, monsieur !" Precies of ik had dat nog niet gewaargeworden.

Echt couleur locale, allerlei zweetgeuren beginnen de ruimte te vullen. De schaars aanwezige blanken werpen mekaar goed verstaanbare blikken toe maar 'k mag niet zeggen dewelke want anders scheldt men mij uit voor koloniaal of nog erger...
Uiteindelijk zwaait er een deur open en .... madame la Chancelière doet gracieus, gekleed in een colorgasmische pagne, haar intrede met een pakske paskes in een doos. De prijsuitdeling begint. Joepie, 'k heb al drie keer (van de vijf) prijs! Voor de 2 overige: terug wachten met nog zo'n 25-tal andere ongelukkigen. De paskesverantwoordelijke bekijkt me met een blik van "nu kunt ge toch al content zijn zeker!" en deelt aan de verzamelde wachtenden mee: "Voilà, madame la chancelière va certainement retourner avec le reste des passeports". Uit vorige ervaringen ben ik, met mijn slecht karakter, daar niet zo zeker van en heb zo mijn twijfels dat er misschien weer eens ingebroken is.
 
De portier, waarmee ik heel diplomatisch (om in de stijl te blijven) tijdens mijn congolese ambassade-uitstappen een goede relatie heb opgebouwd, komt binnen, ziet mij, komt me direct een hand geven, ik glorieus hoopvol, maar hij heeft mijn paskes ook niet bij. Ik vertel hem over mijn probleem en blijkbaar hebben ze 's morgens allemaal in een interne vergadering de nieuwe gedragscode voor vandaag geleerd want hij fluistert me zeer vertrouwelijk toe: "vous devez attendre monsieur!".
 
Hopeloos, krankzinnig, zenuwslopend. Kort voor vijven dan verschijnt weer de triomferende Madame La Chancelière en deze keer hebben we practisch allemaal prijs! Deo Gratias!
 
Nog een korte babbel met de portier die me vertelt over hun leuk nachtelijk feestje op de ambassade van de Jour de l'Indépendance van eergisteren en hoe hun nieuwe ambassadeur een extra hoeveelheid Tembo- en ander vocht had laten aanrukkenn en zelfs een heus orkestje - "Oui monsieur, suite à notre petite fête de l'Indépendance c'était une journeé très dur hier!"
 
En toen begreep ik het waarom.
 
Groetekes,
Roger