zoals ik gisteren meldde is dit vandaag misschien de allerlaatste werkdag voor de geplande operaties deze missie : om middernacht weten we of het morgen vrijdag een officiele werkdag is of niet. In ieder geval staan er al een paar urgenties gepland. Men is zich stilletjes aan het voorbereiden op het afscheid : suggesties worden gemaakt om materiaal en medicatie mee te brengen tijdens de volgende missie, details die ik er bijna ingepompt heb tijdens de vele theoritische en praktische lessen beginnen ze spontaan te memoriseren en er worden steeds nieuwe topics bovengehaald om eens grondig samen door te nemen , dit alles geeft me toch het gevoel dat het een weer een zeer nuttige missie was.

een wrang gevoel anderzijds is het opvallende lage niveau dat ze steeds moeten prijsgeven en de niet aflatende vragen om allerhande persoonlijke projecten te steunen, dit is afrika ...

volgende blog is van mie ;

Dinsdag 24 november 2009

Mobil clinic naar Mwisi.

Het vertrek verloopt tergend traag, met verschillende haltes.  De nurces willen langs het stalletje van de slager, inkopen doen en thuis afleveren. Vandaag is het immers `cow-day`. En ja, overal in het dorp zie je vuurtjes met gigantische lappen vlees die worden geroosterd.

Ontgoocheling bij aankomst. 5 man, of liever 5 vrouw. Een fel contrast met vorige week, waar we een overrompeling van zwangere vrouwen en baby`s meemaakten. `Ze zullen wel opdagen` zegt Ester. Maar eerst gaan we op zoek naar eitjes. Ester wil er zoveel mogelijk kopen. Twee hier, twee daar. Zo kom ik in een tradionele woning. Piepklein, donker, twee vertrekken, geen overbodige spulletjes of kleding, het hoogst noodzakelijke, kippen rennen in en uit.

En ja, ondertussen is er heel wat volk toegestroomd. We kunnen beginnen. Als we door de voorraad vaccins heen zijn, keren we huiswaards. Een beetje Parijs-Dakar. Slingerende zandweg, putten en bulten.

Op de kinderafdeling nog een verhaal dat raakt. Een baby van 4 maand sterft, diarree en uitdroging. Mama neemt de baby op de rug terug mee naar huis. 3 dagen stappen. Meteen een antwoord op de vraag waarom mama niet eerder naar het ziekenhuis gekomen is met dit zieke kind. Wij kunnen ons dit gewoon niet voorstellen. Droevig.

Woensdag 25 november 2009-11-26

Na de ochtendbriefing een presentatie over hartfalen en depressie. Interessant. Het gesprek komt op gang. Ja, ook hier kampt men met depressie en zelfdoding. Alleen is het hier nog een groter taboe dan bij ons.

Gisteren nog stelden Karl en ik ons de vraag of hier mensen uit het leven stappen als ze het niet meer zien zitten. Dit bij het zien van een vrouwtje die reeds verschillende maal heel ernstig verbrand werd. Haar hoofd en aangezicht is voor de helft verminkt. De plaats waar eens haar rechter oor zat, is nog enkel een gaatje. Haar oog totaal verloren. Erg! Triest!  Het dametje heeft epilepsie, geen geld voor medicatie en voedsel want dit wordt opgesoupeerd door haar man zen drankprobleem. Ze valt geregeld. Een onoverziene ramp wanneer dit in de nabijheid van haar kookvuurtje gebeurd. Erg ! Triest !  Wat hebben sommige mensen toch te lijden...