Voor de 6e keer op missie...
Voor de 6e keer op missie...
Geen groot ziekenhuis maar wel een spoed, een spoed die zich begint te organiseren, een spoed die wel wat hulp kan gebruiken...
Weer eens van alles voorbereid, weer eens valies volgeladen met lesmateriaal, medisch materiaal, kleren, speelgoed om daar achter te laten, de traditionele stylos en chocola... (dank je wel voor wie zijn 'steentje' bijdroeg).
Congo is voor ons allen in de lente dichterbij gekomen : de vieringen en documentaires rond 50 jaar onafhankelijkheid lieten niemand onberoerd... Ik hoorde vooral : hoe is het mogelijk?
En jawel, ik kon alleen beamen uit mijn ervaring van 2009 : het is mogelijk... een te grote wereld van verschil... straks zal ik er weer bij zijn, te midden zijn, een kans die ik zal grijpen... en ook dit zal ik voelen : jullie duimen voor mij en de mensen rond mij.
Niet veel woorden meer voor het vertrek : een beetje spannend, achterlaten..laten me toch eventjes voelen hoe kwetsbaar alles is.
We gaan ervoor.
Ik probeer vanuit Lubum te mailen hoe het gaat en zo niet, horen jullie me zeker bij thuiskomst.
Nele Vangheluwe





Post new comment