Vandaag is het Florence Nightingale Day: een heel speciale dag voor iedereen die hier in de gezondheidszorg werkt. Het ziekenhuis wordt opgeruimd, opgepoetst, versierd met (echte en valse) bloemen, kleurige banners en kerstlampjes.In de vroege namiddag is er een ‘rondgang’ in het ziekenhuis van het voltallig personeel aangevoerd door de lokale notabelen, een pastoor en een imam: het lijkt iets tussen kaarskensprocessie, zeewijding en voodoo, met gezang en gedans ter ere van Florence.

Vanavond zijn we uitgenodigd op het bijhorende feest, dat terzelfdertijd ons afscheid zal zijn. Ik ben benieuwd wat het wordt - misschien hebben we morgen nog tijd om u hierover te berichten.Het zal u dan ook niet verwonderen dat het een ietwat andere werkdag was qua verloop. Er stonden nog drie schildklierpatienten gepland; twee werden uitgesteld vanwege cardiale problemen, de derde kwam niet opdagen.

We hebben er dan maar van geprofiteerd om wat praktisch werk te verrichten: de sterilisatietrommels gekuist (Nadine), de operatielamp ‘kortsluitingproof’ gemaakt (Stephan) en een inventaris van de anesthesiekast gemaakt (Joris).Tot slot, Imaculata nog verzorgd; een epilepsiepatiente die in een vuur was gevallen (niet zo’n zeldzaam voorval in deze contreien). Ze had een uitgebreide brandwonde aan haar rechter arm, lang verwaarloosd. Het begint er nu wat ‘menselijker’ uit te zien, maar ze is nog lang niet genezen. Ze wordt nooit meer helemaal de oude.

En dan komt de vraag of we hier geen zes maanden willen blijven? Voor een huis, een stuk grond en 'companie' kan er gezorgd worden: eens overleggen met Jan van AZV...