Woensdag

Tijdens de ochtendmeeting geef ik (met wat hulp van een ballon) uitleg over rugproblematiek. Na de presentatie lopen we met zijn allen naar de fysio-afdeling. Thadei (nieuwe kinesist) blijft maar zeggen dat de presentatie goed was en dat we deze ook aan Gotthard en Leonard (de andere kinesisten) moeten laten zien. Nu? Nee, hij wil graag nu les van mij.

Hij wil graag oefeningen leren. Ik besluit er meteen ook een tekenles van te maken. Een tekenles zul je nu denken? Ze moeten de specifieke oefeningen voor de patiënten kunnen tekenen zodat ze deze mee kunnen geven aan de patiënten. Thuis moeten deze nog weten welke oefeningen ze moeten doen. Velen kunnen niet lezen en/of schrijven en dus moeten ze getekend worden. Zo eenvoudig mogelijk.

Amana kon vorig jaar nog helemaal geen oefeningen tekenen. Heb met haar geoefend en gezegd dat ze dit verder moet oefenen.  Ze heeft dit blijkbaar het afgelopen jaar gedaan. Ik ben onder de indruk van haar tekenkunst. Thadei heeft het sneller onder de knie. Nu moet hij het nog gaan gebruiken. Amana laat ik vandaag al enkele keren de oefeningen op een kaartje tekenen en dit met de patiënten bespreken. Dat gaat heel goed en ik heb er hoop op dat ze het meer gaat gebruiken.

Samen met Sr. Amana doe ik de zaal ronde. In de eerste kamer zijn de kinderen aan het spelen met knuffels, ik glunder. Een kamer verder glunder ik al snel niet meer. Hier ligt Shukrani. Een jongen van 18 jaar. Hij is in een uiterst slechte lichamelijke conditie. Hij kijkt erg verward uit zijn ogen en ligt helemaal in elkaar gebogen op bed. Hij praat erg onverstaanbaar, als een geestelijk gehandicapt kind. Amana vertelt me zijn geschiedenis. Al een jaar heeft hij last. Ergens in mei werd hij plotseling erger ziek. Er kwam pus uit zijn oor. Amana denkt dat het een middenoorontsteking is. Dit vind ik echter nauwelijks te geloven. Zijn toestand is te slecht. Ik vermoed een meningitis, een hersenvliesontsteking. Zeker omdat Amana het over nekstijfheid had. We halen er de behandelende arts bij. Zij is zich niet helemaal zeker, maar ze behandeld hem alsof hij een hersenvliesontsteking heeft. Ze houden hem in de gaten. Ik in ieder geval ook.

Amana en ik laten Shukrani een beetje bewegen en leggen de vader uit dat het kind vaker in een gestrekte positie moet liggen. Tevens moet hij hem zoveel mogelijk zelf laten bewegen. Niet teveel trekken en duwen aan de jongen. De vader is erg lief voor zijn zoon en doet er alles voor. Lief om te zien. Ik heb een hard hoofd in verbetering van zijn toestand. Hij loopt al een jaar met pus uit zijn oor rond. Ze zijn eerst met hem naar een bushdokter geweest. Pas twee weken geleden zijn ze met hem naar het ziekenhuis gekomen. Veel te laat. Hopelijk niet te laat.

Vrijdag

Amana en ik bezoeken weer de zalen. Ik laat mij vertederen door een ziek meisje en haar zusje. Daarna lopen we naar Shukrani. De diagnose is nog steeds niet duidelijk. Als we zijn kamer binnenlopen slaat me de schrik op het hart. Zijn bed is leeg. Ik voel meteen dat dit geen goed teken is. Alle spullen zijn weg. Amana neemt het patiëntenboek om te bekijken of hij misschien naar huis is. Achter zijn gegevens zien we staan dat hij niet naar huis is, maar dood is. Ik ben minder verdrietig dan verwacht. Het zou waarschijnlijk nooit meer goed zijn gekomen met hem en ik weet zeker dat Shukrani de rust heeft gevonden die hij zocht. Als we een verpleegster zien vragen we wanneer hij gestorven is. Gisterenmiddag. We vragen of hij al weg is. Ja, gisteren hebben ze hem al meegenomen. Het zijn moslims en deze hebben het gebruik om doden binnen 24 uur te begraven. Hier in de buurt is blijkbaar een moslimbegraafplaats. Waarschijnlijk is hij daar begraven maar zeker weten ze het niet. Ik had graag de vader gecondoleerd. Ik doe het nu in gedachten. Ben blij dat we hem wel nog een andere matras hebben gegeven. Hebben we nog iets voor hem kunnen doen. Slaap zacht Shukrani, je hebt je rust gevonden...