Tsjikayi,  14 november 2010
 

Hier in Congo zitten we nu in het begin van het regenseizoen. Congo dat zo groot is als West Europa,  heeft  een deels verouderd geasfalteerd wegennet van zo’n 4500 km. Zelf denken we dat hiervan  ongeveer 10 km in en rondom Kananga ligt. De onverharde wegen worden er door de regen niet beter op. Onze chauffeur spreekt met een grote glimlach over “Paris- Dakar”als hij over de baan scheurt, voor ons is het staande  op de achterbak van de 4X4, cyproxin van voren en samengeknepen billen van achteren.
 

Sinds enkele dagen hebben we vanwege werkzaamheden aan de elektrische installatie, geen stroom en water in het questhouse waar we verblijven. Opvallend gemakkelijk weten wij ons echter vrij goed aan te passen aan de leefomstandigheden hier. In de ochtend zijn we daarom net als de mensen die hier wone, veel meer bezig om eerst onze basale en  primaire behoeften te regelen en te organiseren: emmers water vullen, drinkwater halen en als het ergens al mogelijk is, opladen van elektrische apparatuur.
 

Jean belde ons vandaag op met de mededeling dat de materialen van AZV nog steeds in Kinshasa staan. Hij gaat zijn best doen om de meest belangrijke dozen door te sturen. Langzaamaan raakt onze meegenomen voorraad verbandmateriaal en kunststofgips op. Dit maakt het niet makkelijker om patiënten te behandelen.
 

In het revalidatiecentrum ligt een patiënt met een groot litteken in zijn knieholte, t.g.v. een verbranding die hij in het verleden heeft opgelopen. T.g.v. het littekenweefsel heeft hij een flexiecontractuur van zijn knie ontwikkeld, waardoor hij behoorlijk geïnvalideerd was. Vorige week hebben Jean en Piet het littekenweefsel verwijderd waardoor er nu een grote wond in zijn knieholte is ontstaan. Afgelopen week hebben wij reeds enkele keren zijn gips vervangen en gewigd, waardoor zijn knie nu al bijna volledig gestrekt staat.

Omdat het aanleggen van dit soort redressiegipsen een vrij pijnlijke aangelegenheid is, zorgen we ervoor dat patiënten vooraf pijnmedicatie krijgen. Pijnmedicatie die zeker op de nuchtere maag, maagklachten kan veroorzaken. Omdat de gemiddelde Congolees in deze regio slechts 1 keer per dag eet en soms slechts eens per twee dagen, hebben we geleerd dat bij het verstrekken van pijnstillers vooraf wat gegeten moet worden. We nemen vaker wat eten mee van ons ontbijt en/of lunch. De grote moeilijkheid is om eten uit te delen in het bijzijn van anderen die ook honger hebben en misschien de eerste tijd nog niets te eten krijgen. Dat voedsel hier met tact uitgedeeld moet worden zonder een revolutie te veroorzaken is een kunst op zich.

Bij gebrek aan steriele vaseline gazen hebben we voor hem vaseline gevonden die we op gazen smeren en vervolgens in de sterilisator steriliseren. Omdat de wond van deze man er verder mooi en rood uitziet,  hebben we vandaag ook met de lokale arts van het ziekenhuis in Tsjikayi geregeld, dat hij volgende week dinsdagochtend een huidtransplantatie met mogelijk zijn laatste redressiegips krijgt. Het verbaasd ons hoe snel en  makkelijk we deze ingreep en opname hebben kunnen regelen. Hoe moeizaam verloopt dit anders vaak bij “ons”.