De dagen vliegen hier voorbij, er is nauwelijks wat vrije tijd om te bloggen,  maar we zetten door.

Vandaag gestart om 8u met het operatieprogramma : 7 ingrepen voor onze missie en 6 " anderen " ( liesbreuken, zeer grote tumor uitgaande van de ovaria, lipomen, peritonitis na darmperforatie, enz ).  Er zijn 2 operatiezalen en er werd dus " overlapt ", het tempo lag hoog, iedereen heeft zijn beste beentje voorgezet, alles verliep gecoördineerd onder het oog van Sylvain en Dr. Mama. Je moet dan ook weten dat hier geen anaesthesie vpk zijn, dat de oka vpk ook de voorbereidingen doen ( infusen prikken ) en post-operatief de patiënt naar een verder gelegen zaal ( toertje in open lucht ) wordt gebracht. En niet te geloven, om 14u was alles achter de rug...en dan tijd voor een " siesta " want tussen 14u en 15-16u gaat het er rustiger aan toe ( het is hier dan ook te warm, echt te warm ). Volgende keer breng ik een thermometer mee om de buitentemperatuur te meten, want hier kan niemand exact zeggen hoe " HEET " het is.

Maar we passen ons aan, en dat gaat vlot. Geen speciale problemen op de verschillende  muggenbeten na. Vooral op de voeten zijn ze lastig. We nemen onze Malarone trouw, maar ik moet toegeven dat het muskietennet af en toe van het toneel verdwijnt. Na mijn 5^e missie voor AZV voel ik  me hier dan ook thuis. En onze Dr Marc, als ik zijn verhalen hoor, hij kent Afrika door en door. Het is dan ook voor mij een hele fijne ervaring om te mogen genieten van zijn verhalen. Als je op een missie vertrekt voor AZV is het steeds even aftasten wie je collega's zijn met wie je 14 dagen kort op elkaar leeft, maar de vele vrijwilligers die zich steeds opnieuw inzetten om in hun vakantie in Afrika te gaan werken, zijn meestal uit hetzelfde hout gesneden. Op missie in een Afrikaans ziekenhuis betekent dikwijls een stapje terug zetten op vlak van comfort maar je krijgt er ontzettend zo veel voor terug ! Morgen onze laatste werkdag , voorlopig 7 ingrepen gepland. Voorlopig, want planning loopt hier soms wat moeilijker omdat de patiënten eerst moeten kijken of ze geld hebben om de ingreep te laten uitvoeren. En als ik dan de CFA's omreken in euro dan gaat het echt om weinig euro's, maar voor deze mensen betekent dit soms hun hele spaarpotje. Morgenavond wordt er een afscheidsfeestje georganiseerd voor ons, met het personeel van het oka. Marc en ik weten nu al dat we een echte " plaatselijke outfit " krijgen, want de couturier is onze maten komen opnemen. Ik zet later wel een foto on line. Het afscheid zal zoals de vorige keer moeilijk zijn. Je bouwt hier vriendschappen op voor het leven, en het doet pijn om te voelen dat afstand en geld het soms moeilijk maken om elkaar regelmatig terug te zien.

Ik hoop dat ik door mijn gedrevenheid de harten van heel veel mensen onder jullie kan beroeren en jullie geest open te stellen voor de andere culturen.

Ik ga stilletjes aan afsluiten, want Alfred ( onze kok ) staat te popelen om zijn schotel op tafel te zetten. Benieuwd wat het vandaag zal zijn. Nog even vlug iets vertellen : gisteren was ik op het bureel van Dr. Mama op zijn laptop mijn mails aan het nakijken. Komt hij binnen, blij en met een zak in zijn handen, want hij had het lekkerste vlees voor ons besteld en ik moest dan die zak aan onze kok geven om te bereiden. De zak gaat open, er komt een poot van een heel groot beest eruit, en trekt er een stukje af om me te laten proeven....het lukte dus niet met die 4 tenen voor mijn neus. Het zou een soort wild aardvarken of zoiets zijn; En dus volgende dag dus zat die poot in onze pot en op ons bord. Marc bleef er rustig onder, hij is al heel wat gewoon na al zijn reizen in de wereld, en ik, ik heb geproefd, lekker maar die poot bleef maar naar me " kijken ".

We eten hier lekker, anders maar lekker, zelfs de spaghetti van Alfred kan ons de spaghetti's in België laten vergeten....

Vrijdagochtend vertrekken we naar Cotounou ( dat is een 8-9 uren rijden ), een nachtje daar om dan zaterdagavond de nachtvlucht naar Brussel te nemen.

Groetjes aan iedereen, van Marc en mezelf.