Afspraak om 20.00u in de 'Night Club' van Orodara. We zijn er stipt. Een lange tafel staat “gedekt” met enkel een glas op een bierviltje voor een dertigtal mensen. Er is nog niemand. Eén voor één arriveert het hele ziekenhuis. De microfoon wordt ter hand genomen, maar is defect. Dan maar zonder. Soulama, Docteur Sanou, Docteur Sonda, allemaal komen ze naar voren en doen ze een speech, danken ons uitgebreid en, opvallend, danken ook onze families thuis, in naam van de hele bevolking van Orodara. Ik ben ontroerd. Het ‘diner’ wordt uitgedeeld. Iedereen krijgt een bord met een gegrilde Burkinabese (lees:calorie-arme) kippebil, begeleid met een schijfje komkommer en tomaat, en enkele uiringen, te consumeren zonder bestek. Het smaakt. Nadien komt er iemand nog rond met een schoteltje tandenstokers. Dat is ook nodig na het eten van pezig kippenvlees.
De ceremoniemeester neemt opnieuw het woord: we krijgen alledrie een groot cadeau in onze handen. Later blijkt het een “ballofoon” te zijn. Een soort xylofoon in hout met kallabassen. Dominik doet ook een speechke in naam van ons drieën en mag het bal openen met de mooie Dr Sanou, één van de zeldzame vrouwen in het vrolijke gezelschap… Afrikaanse muziek barst los uit de luidsprekers. Iedereen veert binnen de kortste keer op en begeeft zich naar de danskuil. Dit is Afrika ten voeten uit, denk ik dan. We dansen met plezier mee. Het volume flirt met de pijngrens voor het menselijk gehoor. Bij ons was dit onmogelijk. De muziek is honderden meters verder nog te horen, maar geen hond die erover klaagt.
De dankbaarheid van deze mensen laat je niet onberoerd. Bedankt Orodara, het was een privilege om voor jullie te mogen werken.