Mwiriwe! Amakuru?(=goeienavond, hoe gaat het met jullie?)

Onze eerste 3 dagen in Akamuri zitten er ondertussen al op, de tijd vliegt…

Zondag kregen we een héél hartelijk onthaal op de luchthaven van Soeur Agnes, de verantwoordelijke van Akamuri, en Père Modesto, 1 van de Pères Xaveriens bij wie we logeren.

En maandag, onze eerste werkdag, werden we met open armen verwelkomd door de kinderen en jongeren van Akamuri (een centrum voor kinderen en jongeren met een fysieke en/of mentale handicap).

Het is voor ons beiden enkele jaren geleden dat we hier hebben gewerkt, en toch wisten ze nog heel goed wie zijn, en wat we vorige keren hebben gedaan (bij Martine dachten ze direct aan het leuk stukje theater dat ze had opgevoerd, en Katrien werd gelinkt aan het ‘atelier protégé’). ’t Was fijn om te zien en te horen dat er van onze vorige zendingen nog herinneringen waren!

In de voormiddag gaan we langs bij de verschillende groepen, om een duidelijk zicht te  krijgen op huidige werking, en de moeilijkheden die zich stellen. Tegelijkertijd geven we al concrete tips.

En elke namiddag komen we samen met alle begeleiders van het centrum om het pedagogisch materiaal dat ze reeds hebben van vorige zendingen te bespreken, en samen naar nieuwe manieren om het materiaal te gebruiken te zoeken. We proberen hen hierbij wat ‘westers creatief denken’ bij te brengen. Door de voorgaande AZV zendingen hebben ze ondertussen al begrepen dat dat van hen verwacht wordt … We stonden versteld van hun inbreng, eigen voorstellen en kritische bedenkingen tijdens deze bijeenkomsten.

Tijdens al deze gesprekken krijgen we steeds meer zicht op de ‘coutumes burundais’ .Zo kwamen we vandaag te weten dat enkele jongens van de klas weigeren om een beurtrol om de klas te vegen op zich te nemen, ze zijn immers geen meisje…tja…

Meer nieuw volgt .Tot later!

Martine en Katrien