Een jongen van 13 jaar leert ons team een wijze levensles.

Gaspard had werkelijk alle redenen om doodongelukkig te zijn.
Zijn benen waren zo zwaar misvormd dat hij nooit heeft kunnen stappen. Op zijn zitvlak sleepte hij zich voort, zonder enige hoop op een normaal bestaan.

Maar de jongen liet zijn hoofd niet hangen; Gaspard heeft een ongelofelijke levenskracht.

Onze vrijwillige artsen en verplegers behandelden hem in de maand oktober tijdens hun missie in Burundi, in het hospitaal van Ijenda. Gaspard was de grapjas en het zonnetje in huis. Zijn gulle lach werkte aanstekelijk op iedereen. En dat terwijl hij op het punt stond zijn beide benen te verliezen!

Een amputatie was immers de enige manier om Gaspard ooit te laten lopen. Met zijn kreupele benen was dat totaal onmogelijk. Na de amputatie zou hij prothesen kunnen dragen, en leren lopen, voor het eerst in zijn leven!

De ingreep verliep vlot. Iedereen verwachtte dat Gaspard heel stilletjes zou zijn bij het ontwaken. Want je beide benen verliezen – zelfs al zijn ze vreselijk misvormd – is een heel traumatische ervaring.

Maar toen Gaspard wakker werd, schonk hij de verpleegster en de 3 kinderen rond zijn bed zijn breedste glimlach. “Dankzij de mzungu (de blanke) krijg ik nieuwe benen,” vertelde hij enthousiast, “dan ga ik leren lopen en zelf ook andere mensen helpen en gelukkig maken.”

Het was een emotioneel moment. Gaspards moed, levensvreugde en dankbaarheid maakten een enorme indruk op ons team.

Burundi telt slechts 2,5 artsen per 100.000 inwoners. Voor de meeste Burundezen is gezondheidszorg onbetaalbaar en vaak zelfs onbereikbaar. Daardoor zijn zij jammer genoeg nog steeds aangewezen op de hulp van onze vrijwillige artsen, “”mzungu”(de blanke) zoals Gaspard ons noemt.