Maandag 22 juni ’09

Onze eerste werkdag 8u30 tot 21u 30 zit er op: zoveel gezien, ervaren, gevoeld, gedaan, gewerkt,….  we hadden warm, dorst en honger maar……. we zijn met een voldaan gevoel om 22u naar onze jeep van het Rode Kruis gestapt . We waren terug in onze procuur rond 23 uur en zijn dadelijk gaan slapen om dinsdag ochtend 8u30 weer paraat te zijn in het kinderziekenhuis.

Deze ochtend is het eerste meisje MBELE van 12,5 jaar geopereerd aan haar beide oren. Zij had van kleinsaf aan steeds oorontstekingen en lopende oortjes (zoals wij zeggen in België – Nederland J) Onze KNO arts DR Jef Mulder is van Nederland en werkt in UMC ST Radboud Nijmegen.

Mbele kon door haar continue oorontstekingen heel slecht horen waardoor ze een spraakgebrek heeft ontwikkeld. Ze is het 5^e kind van heel lieve ouders die aan de buitenrand van Kinshasa wonen en hun zorgenkindje. Ze moet steeds vooraan zitten op de eerste bank in de klas om hopelijk de leerkracht te kunnen verstaan en toch moet die blijven roepen naar haar. De klasgenoten lachen haar uit omdat ze niet goed kan spreken en pesten haar hiermee. De ouders waren dolblij toen ze vernamen dat er een Belgisch team naar Kinshasa ging komen en waren zich dadelijk komen inschrijven om hun dochtertje een kans te geven op gezonde oren waar niet steeds weer de etter uitloopt en ze terug kan leren spreken.

De operatie heeft 4 uur geduurd ( 10u20 – 14u20) en is zeer vlot verlopen. Onze chirurg toonde de hele ingreep aan Dr Nzuzi van Kinshasa die in de toekomst zelf de ingrepen wilt verrichten. De verpleegkundigen waren zeer nieuwsgierig en plots stonden er zelfs 10 verpleegkundigen, artsen, studenten in de operatiezaal zodat ze niets kunnen missen maar jammer genoeg konden ze van de ingreep niet heel veel zien. Een aanrader voor de volgende keer is dat er een TV scherm in het operatiekwartier zou kunnen hangen waardoor iedereen de ingreep zou kunnen volgen. Dr Mulder legde de ingreep uit aan Dr Nzuzzi en onze instrumentiste vertelde allerlei aan de hoofdverpleegster Carine met de bedoeling dat zij vanaf dinsdag zelf aan de operatietafel kunnen staan. Een oplossing zoeken om de microscoop steriel te hanteren was een probleem maar met steriele doeken waar gaten zij ingeknipt lukt het toch redelijk.

Onze anestesist werd begeleid door de anestesist Patrick die zeer graag anstesie Pediatrie doet en dankzij een levering van UZ Gent en UZ Leuven dragen wij allen pakjes van deze ziekenhuizen.

Mbele mocht daarna in de ontwaakzaal bekomen van de lange ingreep. In de ontwaakzaal staan 2 bedden, een babybedje, bureau, kast en een brancard. Na een half uur werd Mbele even wakker en wilde zelf het verband verwijderen van haar oren. Gelukkig hadden we een muts getrokken over het verband. De ouders mochten bij haar komen zitten en brachten de medicatie, drinken en eten mee. Hier krijgen de ouders voor de opname een voorschrift mee en moeten eerst medicatie gaan kopen voor ze naar het ziekenhuis komen.

Na 2 uur ontwaakte Mbele en hebben Herbert, verpleger OK, en ik haar met de brancard door de gangen van het ziekenhuis gereden. Denk nu niet aan onze gangen in onze ziekenhuizen. Hier liggen overal mensen met hun kinderen op hun arm te wachten op een geneesheer. Ook veel ouders en familie liggen daar terwijl hun kind ergens in het ziekenhuis verblijft.

Na enkele minuten rondrijden kwamen we in een hall en moest Mbele naar boven gedragen worden waar ze een zaal met enkele bedden hebben vrijgehouden voor onze kinderen die een KNO ingreep hebben. Eerlijk gezegd een klein kindje dragen zou voor mij nog gaan maar zo een groot meisje van 12 jaar zie ik me niet naar boven dragen. De moeder blijft er naast slapen op de grond en is dat ook zo gewoon. Zij hebben alles mee: kledij, eten, drinken, wasgerief, enz

We moesten zelfs geen post operatieve instructies geven want de 1 verpleegkundige van het operatiekwartier is van wacht  en volgt de kinderen post operatief op.

Na deze ingreep hadden we even tijd om onze leveringen met operatiemateriaal netjes te ordenen en werd in tussen tijd onze instrumenten gesteriliseerd door Marie Louise en Mama Henriette. Zij doen dat vol overgave en niets is hun teveel gevraagd. De artsen onderzochten de patiënten die de volgende dag zullen worden geopereerd worden en geven de nodige uitleg.

De operatie verpleegkundigen : Herbert, Robert,Bob en Carine als hoofdverpleegster . Stagairs en vrijwilligers zijn Mimi, Alain, Rosa,….  Het is voor ons even wennen om uit te zoeken wie dat wie is .Wij hebben een klever met onze naam op onze schort gekleefd. Ook een goed idee om de volgende missie met een badge van AZV te vertrekken waar we onze naam kunnen bijschrijven?

Onze volgende patiënte was Mbala, meisje van 17 jaar met problemen ter hoogte van de beide oren. Zij werd geopereerd van 17u40 tot 20u40 en heeft in de ontwaakzaal de nacht mogen doorbrengen want dat was wel zeer moeilijk om haar naar boven te dragen. De operatie verliep zeer vlot en af en toe viel wel eens even de elektriciteit uit maar dat duurde niet zo lang.

S’Avonds nog een hap gaan eten in een klein restaurantje van vrienden van Didier want na zo een lange dag hadden we honger en dorst gekregen. In de Procuur kan je slechts eten om 19u (er staat dan iemand met een bel te klingelen beneden in de gang) en om 19u30 is het eten terug afgeruimd. We zijn benieuwd of we dat deze week ooit zullen halen want we hebben ontdekt dat er een groot operatieprogramma is voorzien.