Donderdag, dag 13: Afrikanen lachen graag. Dat is een understatement. Onze "assistenten" kunnen er ook wat van: Tijdens een operatie zeggen ze niet veel, of wordt er af en toe iets gevraagd, maar van zodra Dominik zijn operatieschort losmaakt, volgt er systematisch een uitgesproken ontlading. De opgebouwde spanning mondt dan uit in een uitbundig heen-en-weer gejoel, in een taaltje dat vermoedelijk het midden houdt tussen Dioula en 'Afrikaans Frans', maar waar je als vreemdeling geen snars van verstaat. Ze beginnen dan ook sappig te ginnegappen, giechelen, schateren tot zelfs bulderen. Het werkt ook erg aanstekelijk, ook al snap je er niks van. Zo ook dus vandaag.

Morgen de laatste operatiedag. Wat is dit snel gegaan. We zullen uiteindelijk dertig mensen hebben 'verlost' van zo'n lelijke en soms echt mutilerende goiter. De ploeg in Orodara heeft ons aangenaam verrast: de motivatie en het enthousiasme waarop ze ons dagelijks hebben getrakteerd was onvergetelijk en is iets wat mij steeds zal bijblijven. Dank aan de hele ploeg van Orodara, dank aan Marc en Dominik, en dank aan alle thuisblijvers: dankzij jullie zijn we een fantastische ervaring rijker.

Slaapwel en tot morgen!