Hallo allemaal,

Hier zijn we weer. Met iets meer tijd, iets meer ervaring met het bloggen via de gsm en dus een iets langer verhaal. Onze eerste werkweek zit er bijna op, dus vonden we de tijd rijp voor een update. Laten we beginnen bij het begin. Tot in Tanzania geraken is geen probleem. Tot in Tosamaganga geraken is andere koek! De busrit is vermoeiend. Een ander woord bestaat er niet voor. Geen airco. Wel catering! Fanta en een cakeje :-) Op de lange weg naaf Iringa zijn we 3 keer gestopt. Een eerste keer gewoon langs de kant van de weg. In the middle of nowhere. Wie het echt niet meer kon houden, kon daar in de vrije natuur zijn behoefte gaan doen :-o De tweede stop was van moeten.

Omwille va enorme wegenwerken was er over een lanb stuk weg slechts verkeer i 1 richting mogelijk. Beurt afwachten dus. De derde stop was eigenlijk niet nodig. Het was de enige stop bij een restaurant. Maar wie heeft er een restaurant nodig als er catering is op de bus! Aangekomen in Iringa wachtte ons nog een korte rit tot in Tosa. De weg was nog steeds even slecht.Onze aankomst voelde een beetje als thuiskomem. Alles was nog net hetzelfde. Mama Theresa was daar en Pierinno. Het avondmaal was even lekker als hoe we het ons herinnerden en smaakte na de lange busreis zo mogelijk nog lekkerder. De volgende ochtend (maandag) begon alsof we nooit waren weggeweest met een stafvergadering om 7u30. Wat ons meteen opviel was hoeveel ordelijker alles leek. Misschien ligt het aan de labels? Alles, maar dan ook alles, tot de computer en de telefoon toe, is gelabeld... 

Dag 1 was de dag dat Jan een pasgeboren baby heeft gered van de verstikkingsdood (zie vorige blog). Dag 1 was ook de dag dat ik te horen kreeg dat heg toestel dat ik de vorige keer had meegebracht niet meer operationeel was. Zo wist ik meteen wat te doen ;-) Het heeft me veel tijd en creativiteit gekost. Ik ben helemaal niet zo technisch aangelegd, maar op bepaalde momenten voelde ik me toch echt een technieker. De moeite is niet voor niks geweest, want ondertussen werkt het toestel terug als tevoren. Ik heb nog even schrik gehad dat er misschien kwalitatief nog problemen zouden zijn, maar voorlopig is dag niet het geval. Naar aanleiding van de reanimatie van de pasgeboren baby heeft Jan woensdabochtend een presentatie gegeven over de zorg voor pasgeboren baby's, zowel in de routine als bij problemen. Mede dankzij de 'levensechtd Afrikaanse pop' _ met blonde haren ;-) _ was dat een enorm succes. 

Om af te sluiten nog een mooie anekdote. Maliva is een dertienjarig meisje dag opgenomen is op de afdeling pediatrie. Ten gevolge van een vroeger doorgemaakte keelinfectie heeft ze shade opgelopen aan één van haar hartkleppen. Daardoor functioneert haar hart niet zoals het zou moeten. Ze lijdt aan congestief hartfalen. Omdat haar hart niet goed meer kan pompen, stapelt ze enorm veel voch op. In haar armen en benen, maar ook in haar buik. Toen Jan een punctie wilde doen om het vocht uit haar buik te verwijderen, vroeg ze heel serieus: WORDT MIJN BUIK DAN NET ALS DIE VAN JOU?

Vele groetjes uit Tosamaganga, Jan en Khadija