De eerste week zit er op, goed voor 17 ingrepen, waarvan het merendeel onder rachi. Algemene anesthesie toedienen met alleen een O2 concentrator of O2 fles (zonder ventilator) blijft een zenuwslopende bedoening. Zeker wanneer het dan nog een bloedige ingreep in het hoofd- halsgebied betreft: een afgrijselijk gezwel (elephantmanachtig) maar dan bij een jonge vrouw, wiens leven met zoiets geruineerd is. De Britse legerartsen op de Falklands in de jaren 8O besckhikten over meer gesophisticeerd materiaal.

Ons tempo van werken lag duidelijk te hoog voor het personeel en de infrastructuur hier ter plaatse: alleen al de schorten zijn op na 4 ingrepen. Het valt me op hoe gedwee de mensen en zelfs de kinderen hier zijn: ze grimasseren nauwelijks bij het plaatsen van een infuus of ruggeprik.  In tegenstelling tot mijn ervaring in Zambia zien ze er eerder gedeprimeerd, wanhopig tot "furtif" (volgens le guide le petit futé) uit. Misschien ook een gevolg van de oorlog...

Daarentegen onze collega dr Onisphore en de zuster directrice blijven uitzonderlijk welgezind. Ze is trouwens van de orde der Annunciaden van Heverlee, alwaar mijn moeder voor en tijdens WO II gestudeerd heeft. Er is hier trouwens ook een zuster/stagiaire Célestine.

Onze cuisinier heeft gisterenavond kip"moambe" (Congolees, zou bij ons te verkrijgen zijn in de carrefour) klaargemaakt. Vandaag staat na de tour de salle een bezoek aan het naburig publiek ziekenhuis in Rwibega op het programma. Overdag schijnt de zon hier bovenop de berg en 's avonds zit we aan het eucalyptus haardvuur, ik zou zelfs vergeten dat ik mij ter hoogte van de evenaar bevind....