Ik mis het, het vroege opstaan, weer eens verwonderd dat het toch ferm koud kan zijn ' s morgens in Congo, Leonard die binnenkomt voor het huishouden, het getoeter van de chauffeur die binnenrijdt om ons op te halen, de weg naar het ziekenhuis, genieten van de straatbeelden, zoals de overtallige politie in gele hemden, die ons geen controle opleggen omdat ze af en toe iets toegestopt worden...

...aankomen in het ziekenhuis, het 'journal'  op spoed van de nacht overlopen en de dossiers van de binnengekomen patiënten, 'formation' geven, af en toe een spoedgeval tussendoor, oog hebben voor verbeteringen van de  hygiene zoals de zorg voor gebruikte naalden, het orderen van hun spoedkoffers, test afnemen... Ik mis het.

Ik mis hen, de verpleegkundigen, de artsen, hun optimisme, en hun bereidheid om te leren, en hun fierheid dat ze zich nu een 'echte spoed' mogen noemen, nu ze de eerste oefeningen van reanimatie leerden, de wil ook om er mee door te gaan, te blijven oefenen ook als wij weg zijn.  

Ik mis Congo, een land in nood, met mensen die zoeken om te leven, te overleven, hun creativiteit ( zo zagen we vb een tuinstoel maar met 2 achterste poten, die bleef gewoon rechtstaan omdat ze er vooraan een grote autoband onder gelegd hadden), hun hoop, altijd maar opnieuw...

Dank aan Artsen zonder Vakantie!  Heel veel dank aan Esmée, de spoedverpleegkundige bij AZV,  met wie ik 14 dagen een hecht team vormde!  Dank aan jullie!