Zoals beloofd een bericht van Annet over het werk op de verloskundige afdeling van Mafinga:

Beste familie en vrienden, zoals er te lezen is in de vorige berichten van deze “missie” is er op de OK en daaromheen genoeg werk te doen elke dag, maar ook op de verloskamers hoef ik me niet te vervelen.

Tweeling voor één week...

Verleden week ben ik bij aankomst direct op de verloskamers begonnen en ik werd er erg hartelijk ontvangen. Maandag ben ik meteen met een tweeling beginnen. Het eerste kindje was om 06:00 hr op de wereld gekomen en om 09:00 hr was er nog geen tweede. Mw. lag rustig alleen op een bed de contracties op te vangen en haar eerste baby lag in doeken gewikkeld af te koelen bij het raam.......1500 gr. (en het is hier erg koud in de ochtend, we zitten op 2100 mtr. in de bergen !!)

Mw. kreeg meteen een infuus van mij met medicatie om de contracties sterker te laten worden en ik heb de vliezen gebroken. De harttonen waren gelukkig nog goed en na een half uurtje werd mw. verlost van een tweede zoon van 2600 gr met een goede apgarscore.

Helaas heeft het eerste kindje maar 1 week geleefd, het is thuis ziek geworden en gestorven. Kleine kinderen hebben hier in deze koele streek niet veel kans op overleven. Er worden erg veel tweelingen geboren en eigenlijk kunnen de ouders dat niet aan. Het is voor sommige van hen dan ook geen groot verlies als er één overlijd. ( dit geld niet voor alle ouders hoor !!)

16 jaar en alleen bevallen...

Diezelfde dag had ik ook nog een stuitbevalling én een meisje van 16 die haar eerste kindje kreeg.

Het was erg moeilijk voor haar, ze was alleen want er mag geen familie op de verloskamers komen en had veel pijn. Toen de baby eindelijk geboren was bleek dat ze maar 1 doek had om de baby in te wikkelen en het was schrijnend om te zien hoe arm en alleen ze was. Eenmaal terug op zaal kreeg ze ook nog eens een plekje bij een andere vrouw in bed omdat er niet genoeg plaats was.... ( in de herberg !!)

Meteen na de bevalling weer op de been

De verloskamers zijn 3 kleine hokjes van 1.5 bij 2 meter en open aan het voeteneind. De vrouw die in het laatste hokje moet zijn moet langs al de andere kreunende en steunende of soms zelfs persende vrouwen en er word rustig naar binnen gekeken. Elke vrouw neemt een stuk plastic zeil, en grote wasteil, steriele handschoenen en wat doeken mee. Het plastic gaat op het rubber zeil van het bed en daarover een omslag doek. De wasteil is om in te plassen en om de natte doeken in te doen tijdens en na de bevalling. Sommige vrouwen nemen hun eigen thee of maispap mee in een thermosfles.

Als je niet eet kom je er niet

Zodra het kindje en de placenta geboren zijn checken de verloskundigen op scheurtjes, wordt de moeder op haar zij gedraaid, opgevouwen doek tussen de benen, rechtop gezet en van het bed af gewuifd. Dan moet zij zich snel aankleden, de teil oppakken, haar tas en thermos meenemen en naar de zaal lopen om een bed te vinden. De zuster loopt er achteraan met de baby ( die snel gewogen is) en mw. gaat op bed liggen en de baby voeden. Het verbaasd me om te zien hoe snel deze kinderen de borst pakken en hoe gemakkelijk de moeders voeden. In Nederland gaat het toch vaak met veel moeite, het kindje “wil” niet, moeder “kan” niet en het kost soms uren/dagen om een borstvoeding goed op gang te krijgen.

Hier lijkt het wel alsof de baby's beseffen dat er gewoon niets anders is !! Als je niet eet kom je er niet, dus gewoon pakken die borst !!

Kom jij mijn bevalling doen?

De hoofdzuster geeft me echt alle vrijheid om op de afdeling mee te helpen en heeft er ook deze week voor gezorgd dat elke middag alle verpleging van dag- en avonddienst aanwezig zijn voor de bijscholing.

Tussen de bevallingen door heb ik les gegeven in het hechten. De verloskundigen hechten erg moeilijk, met allemaal knoopjes en bijna geen verdovingsmiddel. Het lijkt wel of voor de vrouwen het hechten nog pijnlijker is dan de bevalling zelf. Ook is de verpleging vrij ruig in het onderzoeken op scheurtjes in de vagina en de moeders liggen dan op hun tanden te bijten om niet te gillen. Als ik er wat van zeg dan vinden ze dat het gewoon nodig is......maar nadat ik voorgedaan heb hoe het óók kan, willen ze plotseling dat ik hùn bevalling kom doen als het zover is !!

Soms lijkt het of leedvermaak om de pijn of verdriet van een ander hier normaal is, terwijl ik ook gezien heb dat de verpleging soms harder lijkt dan ze is en er wel degelijk compassie voor de medemens is.

 

Meer medeleven geeft een betere bevalling

Behalve het aanleren van een andere hecht-techniek heb ik ook veel aandacht besteed aan het goed ontwikkelen van de placenta, een andere houding tijdens het persen en de juiste benadering naar de vrouw toe. Meer compassie en uitleg maakt, dat de aanstaande moeder beter “bevalt” en ook meer vertrouwen in zichzelf en de verloskundige krijgt.

Deze week was en is het tijd voor de lessen over hypertensie, te lange bevallingen, reanimatie en bloedverlies na de bevalling ( doodsoorzaak nr. 1 in Afrika onder de vrouwen !!)

Het is goed te zien dat er zoveel interesse is voor deze bijscholingen, ze zitten allemaal klaar met pen en papier.

Vandaag had ik een zak pennen meegenomen naar het ziekenhuis om uit te delen (meer dan 100) en binnen 10 minuten waren ze allemaal weg, iedereen kwam een pen halen, van alle afdelingen en zelfs uit het administratie gebouw, van artsen tot schoonmakers, het leken wel mieren die op de suiker afkwamen (Martin had een ietwat andere uitdrukking hiervoor !)

Er gebeurt hier elke dag wel iets om over te schrijven maar voor nu is het wel weer even genoeg.

Hartelijke groeten namens het hele Mafinga team, Annet Nellen