In juni vertrok Kristel, vroedvrouw voor Artsen Zonder Vakantie, samen met Dr. Ivo Corthouts om opleiding te gaan geven aan personeel van verschillende gezondheidscentra in Gisenyi. Ze spraken met name over risicobeperking bij de bevalling en reanimatie van de pasgeborene. Kristel vertelt over haar missie met Artsen Zonder Vakantie:

“Het was maandag 22 juni 2009, ik zal het nooit vergeten want het was mijn verjaardag. We begonnen vol enthousiasme onze werkweek en na onze lessen kreeg Ivo plots telefoon…wie kon dat nu zijn?

“J’ai un cas” vertelde de dokter van Nyundo aan de telefoon: een hoogzwangere vrouw moest over gebracht worden naar het groot ziekenhuis van Gisenyi want de bevalling liep niet zoals het hoorde.

Zonder te weten wat er precies aan de hand was, stapte Kristel in de ambulance. Het is een vrouw in arbeid. Ze moet bevallen van een derde kind, het geboortekanaal is open maar toch komt er geen baby piepen…wat gaat er fout?

Heel de rit is Kristel ongerust over de moeder en vooral ook het kind: wat zou er mis gaan? Leeft het kind nog wel? Aangekomen in het ziekenhuis, vallen ze letterlijk en figuurlijk binnen: ze rijden door allerlei gangen naar de bevallingskamer, die helemaal achteraan het gebouw ligt.

Als vreemde eend in de bijt gaat Kristel bij gebrek aan personeel toch aan de slag, ze grijpt wat instrumenten uit een trommel en onderzoekt de vrouw. Het kindje zit klaar om geboren te worden. Kristel luistert naar de harttonen en kan niets horen…
Met gebaren legt ze aan de vrouw uit hoe de bevalling vlotter zou kunnen verlopen. De vrouw heeft twee persweeën en het meisje ligt in de armen van Kristel en, eureka, ze huilt! Ivo staat al achter Kristel klaar om de eerste zorgen te geven.

In de verloskamer van Gisenyi  legt Kristel het meisje op de borst van de moeder en verzorgt de moeder verder tot ze klaar is om terug te keren met de ambulance naar Nyundo. De moeder is ontroerd en verward, het enige wat ze de hele tijd zegt is: Murakoze – dank je wel! De vrouw vraagt: ‘Hoe heet je?’ en besluit het kindje Kristel te noemen.
In de ambulance zit iedereen te glimlachen, wat een mooi einde van deze dag, wat een mooi verjaardagscadeau.”