Vervolg :tweede deel.
De kans in dit kleine dorpje,waar we tot stilstand kwamen, een aandrijfriem te vinden van hetzelfde kaliber  is in mijn ogen uiterst  gering. Toch kwamen er na geruime tijd enkele mensen met een variëteit aan versleten riemen aandraven ,maar tevergeefs. Zoals iedereen weet  kan een nylonkous ook helpen voor een korte tijd,maar die zijn nog schaarser dan aandrijfriemen.Gilbert , onze begeleider was ondertussen verwoed aan het gsmmen om toch maar een taxi te vinden in een belangrijker wooncentrum verderop.Gezien de temperatuur in de bus (motor +zon+mensen = t ° tot de derde) dacht ik even uit de bus te stappen om een gewoon hete neus te halen.Daar is de uitdrukking van het gezegde “zich bekeken voelen” volledig duidelijk voor mij geworden : op 30 seconden tijd stonden ongeveer 20 mensen stil  om naar de deur van de bus  te staren , ik keerde me  om het onderwerp van hun verbazing te bekijken tot het besef kwam : wit lang haar , witte huid , witte T-shirt van AZV,nou ja…Ik stond eerst gewoon te staan zoals iemand behoort te staan als ie uit een bus stapt om een luchtje te scheppen maar de aandacht werd massaal.Mij plots herinnerend wat sommige mensen met albino’s doen in de streek heb ik schielijk de veiligheid van de bus opgezocht.Ondertussen was Gilbert terug met de boodschap dat hij een taxi had gevonden: neem een courante Japanse wagen van 20 jaar oud ,laat hem eens lekker bewerken met de sloophamer ,plak de achterruit dicht met tape en dat is ongeveer ons rijtuig voor de volgende 30 km.Passagiers : Gilbert ,een moeder met baby , een jong meisje (de bonne),Tinne en ik.Dit was de meest gevaarlijke en helse rit die ik ooit in mijn leven heb beleefd : de man was fier om te pronken dat ie 140 per uur reed op sommige momenten  maar 1 dingetje dat verkeerd liep en het was voor ons allen fataal geweest. Je moet ook rekenen dat er vanuit de andere richting eenzelfde gek kan komen …Bij de volgende bewoonde stek een andere taxi gezocht en gevonden , een rustige jonge kerel die zijn vak kende .Dit is echt een vak ,de laatste km tot Ruyigi zijn maar ten dele geasfalteerd en je moet een expert zijn om diepe kuilen van ondiepe te onderscheiden.Alle autobestuurders  hier hebben iets gemeen : hun fenomenaal misprijzen voor de voetganger en de fietser.Op een zandweg 100 per uur rijden om dan rakelings langs de zwakke weggebruiker te scheren is common good, zelf kijken de mensen er niet van op ,ze doen zelfs hun ogen niet meer dicht als de vervaarlijke stofwolk overtrekt.Moe ,door mekaar geschud  en half verdoofd kwamen wij in het centrum van H.I. aan rond 19u30 aan.Een lekker douchje dacht ik net voor ik het gebouw binnenstapte…Ong. 10 personen zaten aan een tafel te wachten ,later hoorde ik dat ze daar al enkele uren zaten wegens ons te laat. De begeleidster  die ons verwelkomde zei dat ik mocht beginnen en dat er zes kinderen met ouders aan het wachten waren.Dapper hebben we ons best gedaan ,de theorie over cerebral palsy  aangevuld met de zes te onderzoeken cases  en dan rusten in een keurig hotel ,iedereen was tevreden.

Volgende keer : "My right foot" ,op aanvraag