Tsjikayi  11 november 2011.
 
Elke ochtend beginnen we onze werkdag met visitelopen in het ziekenhuis waar de geopereerde patiënten verblijven. Regelmatig worden we door de locale chirurg van het ziekenhuis, geconsulteerd voor de niet-operatieve behandeling van patiënten met fracturen.
 
Zo hebben vanochtend een 5 jaar oude jongen gezien met een reeds enkele maanden bestaande (pathologische) bovenbeenbreuk Afgaande op de middeltjes die om het bovenbeen gewikkeld waren,  is deze jongen waarschijnlijk (zeker weten doe je dit hier eigenlijk nooit) in eerste instantie behandeld door een soort tovenaar. De breuk van deze jongen hebben we in eerste instantie behandeld en gestabiliseerd met een gipsbroek. Verder onderzoek zal vervolgens moeten uitwijzen, hoe deze jongen verder behandeld zal moeten worden.
 
Dat patiënten zich door tovenaars laten behandelen, is iets wat we hier wel vaker tegenkomen.

Het geloof in de kracht van sorceriers komt in landen van de Sub-Sahara in veel culturen voor.

Als iemand  in onze Westerse maatschappij iets overkomt, willen we graag weten wat er aan de hand is en hoe dit het beste behandeld kan worden. Hier in Congo, met al het bijgeloof, zit men bij ziektes of andere aandoeningen vaak met andere vragen. Mensen vragen zich in eerste instantie vaak af, waarom hen of hun kind dit is overkomen. Om antwoord te krijgen op dit soort vragen gaat men bij ziektes of ongeluk daarom vaak  naar een tovenaar. Als zo’n tovenaar dan deze vragen heeft beantwoord gaat hij ook vaak over tot de behandeling van de zieke. Het strooien van kruiden in wonden of het maken van krasje in de huid hoort dan onder andere tot zijn behandelmogelijkheden.
 
Zo ligt er  een patiënt met een botontsteking in zijn onderbeen nadat hij eveneens is behandelt met krassen. Vorig jaar hebben we het 9 jarige meisje Marie behandeld die met haar open beenbreuk met poeders en kruiden is behandeld door de sorcerier, helaas met alle gevolgen vandien.
Triest is het verhaal van dertig jarige jonge vrouw, die opgenomen ligt  in het ziekenhuis. Ook zij  is met haar 4 jaar oude, niet genezen bovenbeenbreuk naar zo’n tovenaar geweest. Na de patiënte behandeld te hebben, zal deze man iets gezegd hebben in de trant van: “sta op en wandel”. Bij het belasten van het been is zij door de instabiliteit van de breuk door haar been gezakt en gevallen. Hierbij heeft zij vervolgens ook nog haar andere heup lelijk gebroken. Beide aandoeningen zijn hier zeer moeilijk te behandelen en vrijwel niet te herstellen. Revalidatie op termijn, met rolstoel of tricyclet bieden haar hier op deze onverharde wegen ook weinig perspectief.