Een erg slechte nachtrust gehad, er waren veel geluiden te horen, ze zijn op mijn kamerdeur komen kloppen, aan het raam komen roepen... Toen Vera naar onze nachtrust informeerde, hebben we gezegd dat we vele geluiden hadden gehoord. Bleek dat dit al maanden aan de gang is en dat er iedere nacht onbekenden zijn die de nachtrust proberen te verstoren. Vera heeft dit besproken met zuster Greta die onmiddellijk een vergadering gepland heeft met CDI...gevolg: er werden 2 lampen geplaatst en 2 nacht"slapers" in dienst genomen !
Rond 5 u is er een hevig onweer losgebarsten, het water valt hier echt met bakken uit de lucht, alles staat in een mum van tijd onder. Na om 7u ontbeten te hebben, zijn we in de gietende regen naar het ziekenhuis gestapt. De OK was helemaal klaar, de patiënten zaten in rijen buiten te wachten.
Even een situatieschets van OK voor de collega's en andere geïntereseerden: er is 1 operatiezaal waar 2 operatietafels in staan. Er is geen anesthesietoestel, geen coagulatie en slechts 1 aspiratiepot. Ze hebben 2 manuele bloeddrukmeters en de stetoscoop wordt vastgeplakt op de thorax. Er worden 2 patiënten tegelijkertijd geopereerd want de verpleegkundigen ( John en Thierry) opereren hier zelf zonder enige supervisie van een arts! Compressen krijg je per 2, deze worden uitgewassen en opnieuw gesteriliseerd, met de handschoenen gebeurd hetzelfde. Een urinezak gebruiken zij als sectioband, goed aangesnoerd zodat de patiënten zouden blijven liggen. De rachi-anesthesie werkt max. 1 u, dan uitgewerkt en moeten ze de pijn maar verbijten. Ze spuiten dan wat Ketamine bij maar veel helpt dat niet...
We hebben in totaal 7 ingrepen gedaan van 8u tot 19u in een zaal (met airco) waar het 30° is. We hebben o.a.liesbreuken geopereerd alsook een laparotomie en 2 schildklieren. (Er zijn uiteraard ook geen clipstangen en bloedvaten worden met losse draadjes afgebonden) Er is geen toilet, eten en drinken brengen we zelf mee. Van een pauze is er geen sprake, altijd maar doorwerken.