Tsjikayi 20 november 2010
 

Vanochtend hebben we de voorlaatste patiënt van onze missie uit het ziekenhuis meegenomen naar het revalidatiecentrum. Bij deze 10-jarige jongen met een supra-condylaire humerus fractuur (breuk aan zijn bovenarm) hebben we het gips aan zijn bovenarm gewisseld en daarna de tractie verwijderd. Omdat hij zich tijdens de behandeling zo flink gehouden heeft, mocht hij op de terugreis als beloning, naast de chauffeur zitten. In het revalidatiecentrum hebben we vervolgens de laatste (gips)verbanden vervangen.
 
In vergelijking met afgelopen jaar zien we gelukkig, dat de medewerkers van het centrum de ouders van de te behandelen kinderen zoveel mogelijk bij de behandeling aanwezig willen laten zijn. De meeste kinderen zijn hierdoor een stuk rustiger en veel beter te behandelen. Om te kalmeren krijgen kleine kinderen tijdens de behandeling vaak ook nog borstvoeding. Van ons krijgt het kind voor het begin van de behandeling als “geestelijke narcose” een lolly,  de moeders (vaders zien we niet zo veel) krijgen als ze blijven een snoepje. En als wij dit in onze ijver wel eens vergeten, worden we hieraan door moeder wel snel herinnerd.
 
De materialen die door AZV zijn opgestuurd zijn nog steeds niet aangekomen. Waarschijnlijk heeft dit hier in Kongo iets met geld te maken. We zijn blij dat we zelf een grote sporttas met materiaal en kunststofgipsverband hebben meegenomen, zodat we de meeste kinderen op een veilige manier hebben kunnen nabehandelen. Gipsverband is weliswaar voldoende aanwezig, maar zal zeker hier in het vochtige klimaat veel sneller breken. Als een kind hier gips heeft, ziet dat er twee dagen net zo uit als het bij ons 6 weken gedragen is. De meeste gipsen hebben we daarom zoveel mogelijk met kunststofgips versterkt. Door het gebrek aan materialen hebben we uiteindelijk als Kongolezen leren werken.
 
Aan het einde van de dag hebben we met de arts en het verplegend personeel visite gelopen, waarbij we de nabehandeling van de patiënten hebben besproken. Als afscheid hadden we voor ieder kind, wat snoep een paar ballonnen en een knuffeltje. Een beetje tegen de verwachting in, is dit uitdelen aan bed heel ordelijk verlopen.

Voor Marie “het verlaten meisje”, hebben we kunnen regelen dat ze ’s avonds met ons terug zou kunnen gaan naar het opvangtehuis voor meisjes. Zelden een meisje zo blij gezien…..
Voor de avond hebben en we een tafel gereserveerd in een van de weinige restaurants van Kananga. Blijkt er niet meer voldoende eten aanwezig te zijn. Uiteindelijk worden na  twee en een half uur zoeken, nog wat kippenpoten geserveerd.
 
Op de terugweg van Kananga naar Tsjikayi moeten we altijd  door een Kongolees militair kamp. Iedere avond weer, vragen de militairen voor het openen van de slagboom om een petit café (geld). En iedere keer weer antwoorden wij dat we geen koffie drinken. We komen er nog steeds goed langs, het is wel eens anders geweest.

Voor ons zit het erop, zondag gaan we weer naar Kinshasa en dan naar huis.