Ook al zijn we 2 weken al weer terug  thuis maar dagelijks denk ik nog steeds aan de kinderen van Kimbondo . Ik zet  er nog even een verhaal bij want vrienden en familie vonden dat we zo weinig geblogd hebben en volgden onze missie.

 Kimbondo: honderden verlaten kinderen of wezen en allen op zoek naar een knuffel, een aai over hun hoofd, handje vasthouden ,....

Plots hoor je Italiaans praten tussen die kleine kinderen !!! wat bleek: enkele kinderen zoals Moise en Jeecee  met een hartafwijking en een jongen Dieu Merci met een Dandy Walker  waren naar Italie overgebracht en waren aldaar geopereerd. Ze hebben er een tijd verbleven en kunnen reeds enkele Iatliaanse woorden. Ze waren trots op hun littekens van hun borstkas en toonden dit aan ieder. Dieu Merci waar een Pudenz drain is bij geplaatst had het moeilijker om zich terug aan te passen aan Congo: hij vindt het overal zo vuil, eten met de handen vindt hij niet zo proper en als hij even kon zat hij graag bij me op de schoot. De verpleegkundigen hebben we uitgelegd dat zodra hij zou beginnen te braken ze op de drain moeten duwen om te ontstoppen. Mijn hart staat elke dag stil als ik er aan denk dat die drain plots zou verstoppen en dat Dieu Merci veel te laat in Italie zou arriveren ! De laatste ochtend had hij het moeilijk: weer iemand die weggaat. Hij had zin in een tasje melk maar nergens was er melkpoeder te bespeuren.Gelukkig was hij tevreden met een tasje thee en droog brood en heeft hij een half uur genoten om met mij aan een tafeltje te zitten  en het rustig op te eten en hadden we een mooi afscheid met elkaar.

Maar er is nog een kind waar ik dagelijks aan denk nl Moise; Moise , weesjongen van 8 jaar,is 6 maanden geleden omver gereden in Kinshasa en had een open beenfractuur. Hij heeft in universitair ziekenhuis gelegen maar de factuur kan niet betaald worden en is hij terug de straat op gezet met een open wonde van 10 op 10 cm; Pater Hugo riep me erbij en vroeg om voor Moise te zorgen . De wonde is mooi rood ,niet te diep en niet geinfecteerd maar heeft een huident nodig. De fractuur is niet mooi genezen en zou terug moeten hersteld worden. Ik stond met mijn handen in het haar. Zo een grote wonde : dat gaat niet dichtgroeien. Moise is zo een keurige nette beleefde jongen dat je je afvraagt wie zijn familie zou zijn geweest. Hij kan jammer genoeg nu niet naar school zolang het been niet in orde is. De laatste ochtend vertelde ik Pater Hugo dat Moise een huident nodig heeft en hij heeft me beloofd om er naar te kijken en dat hij Moise zal proberen mee te sturen naar Italie voor de ingreep. Ik heb toen beloofd dat ik naar italie zal vliegen om mijn kleine vriend te bezoeken. Pater Hugo heeft me een olifantje gegeven als afscheidscadeau daar ik aan de verplegenden grappig had verteld dat er allerlei kapot is maar daar niemand het heeft gedaan  er waarschijnlijk s nachts een olifant uit het bos komt en op de weegschaal gaat staan. Hilariteit tijdens de lessen end at was de pater aan zijn oren gekomen en vandaar een olifantje als aandenken.

Maar geloof het of niet , teken of niet: 2 dagen na onze terugkomst ging ik met mijn hond wandelen in Oostende en plots schittert er iets in het gras : een gouden hangertje en ....... het was een klein olifantje !!  Ik wacht nu op een teken van de pater dat Moise naar Italie wordt gebracht en duim allen mee dat Moise deze kans krijgt .Of wie weet voelt er zich hier iemand geroepen om deze wonde te herstellen .... ik hou jullie op de hoogte !!