Dag 16: 16 april 2008

29 graden in een klooster in MBandaka

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan ( 5u45) daar we tijdig zouden vertrekken en we wilden eerst nog ons laatste dagverslag posten. Maar neen, wat we vandaag hebben meegemaakt vraagt om opgeschreven te worden. Een zeer stressvolle dag door de onwetendheid en het wachten.

Het begon al bij het ontbijt. We zouden ten laatste om 7u30 weten hoe laat we in Bwamanda zouden vertrekken.Rond 8 u kwam uiteindelijk Patrick, chef du centre, met de mededeling dat er vandaag geen vlucht op Kinshasa was. Dit daar gisteren het vliegtuig gecrasht was en er geen ander ter beschikking was om de binnenlandse vlucht te verzekeren. Grote machteloosheid bij ons beide, wat nu?
 
We zouden sowieso vertrekken naar Gemena om te kijken wat de mogelijkheden waren. We zijn spoedig vertrokken, weer helemaal onderste boven geschud ( inderdaad en sportBH zou handig zijn geweest), over wankele bruggetjes gereden en na een kleine 2 uur aangekomen in Gemena, waar het wachten begon. Gelukkig begeleide Vera ons, een ervaren rot in Congo. De plaatselijke autoriteiten hebben al het mogelijke gedaan, maar geen mogelijkheid om nog tot in Kinshasa te geraken. Onze hoop om thuis te geraken was ver te zoeken. Er werd gekeken om ons op de vlucht van zaterdag te zetten ( er is enkel op zaterdag en woensdag een vlucht naar Kinshasa.). Vera heeft een heel raderwerk van mensen gemobiliseerd die trachten ons huiswaarts te begeleiden.

Rond de middag nog geen nieuws, enkel wisten we dat er veel mensen bezig waren met onze terugvlucht, tot de Belgische ambassade toe. Een snelle lunch van 2 bananen en enkele arachidenoten. De spanning was te snijden. Onze laatste hoop was op de UN-vlucht naar Mbandaka te geraken en dan morgen doorreizen naar Kinshasa. Deze vlucht vertrok op 14u. Uiteindelijk kwam rond 13u30 het verlossende telefoontje dat we meekonden met deze vlucht. Nog vlieg en stunt werk van Vera om op de luchthaven te geraken. Uiteindelijk is deze cargo met 40 min vertraging vertrokken en zijn we rond 16u toegekomen in Mbandaka. We werden begeleid door enkele hoge pieten ( Benin,Ivoorkust en burkina faso)  van de United Naties.( papa, geen idee wat al die latten en sterren betekenen).Een zeer lawaaierige vlucht, we konden amper iets tegen elkaar zeggen.Een verademing van aan de grond te staan.

Ze hebben gezorgd voor een veilig onderkomen bij de zusters. Een hele opluchting voor ons.

Deze avond werden we om 19u opgehaald door deze UN militairen voor een etentje. Een gezellig etentje in een plaatselijk restaurant. Veel interessante gesprekken, Afrikanen met een open mentaliteit.