Er werd ons gevraagd om in het diepe binnenland Ruygi (Oosten -grens Tanzania) "enkele kinderen te gaan onderzoeken en een kleine evaluatie per kind te maken.Om 13.00 u was het vertrek voorzien ,maar zoals onze filosofische begeleider Gilbert altijd zegt :"Le temps est élastique " zijn we vertrokken rond 13.45 u . Het meest speciale van de reis is het laden van de bus : de fysische wet zegt : het te laden voume moet gelijk zijn aan het volume van de bus.Dit is dus niet zo.Gilbert zegt :"Il n'y a pas seulement les temps qui est élastiquer ,l e bus aussi est élastique.."

Dus in Burundi zegt de fysische wet : Het te laden volume mag het volume van de bus ruimschoots overschrijden..

In die bus werden we dus geperst...

Al bij al vielen de eerste honderd meter niet tegen, als we boven de bagage uitkeken konden we zelfs in de verte het begin van de "Pays des Mille Collinnes" zien.

Ons blij verlangen om in het binnenland te trekken begon  echter te verwateren toen de snelheid van de bus plots begon te verminderen zodanig dat zelfs de geërgerde voetgangers ons begonnen voorbij te lopen.

C'est un problème de carburateur zei er iemand in de busmet enige autoriteit , zonder aanstalten te maken ook maar iets aan deze situatie te veranderen.

Na een uur aan deze snelheid te hebben afgelegd (let wel :als het naar beneden ging waren we wel iets vlugger aan het rijden...) merkten we dat de bemanning van dit voertuig niet alleen bestond uit een chauffeur , maar ook uit een technieker en een andere meneer ernaast die er veel van scheen te kennen maar alleen aan de anderen uitlegde wat er misschien gedaan zou moeten worden ,volgens mij is dit dus een adviseur..

Na enig aarzelen zijn we dus gestopt.

Iedereen dus uitstappen ,eerst ongeveer de helft van de bagage uitgekieperd  dan de mensen die hoognodig moesten en dan deze die hun ledematen weer op hun normale plaats wilden steken.

Na een halfuur onder de bus te hebben gelegen met alleen een tang als instrument ,kwam onze gepersonaliseerde mechanicien weer te voorschijn , sprak 10 minuten met de adviseur , dan 5 met de chauffeur en alles en iedereen werd opgeladen.

Wij reden weer sneller!

Ver onder ons konden we het Tanganikya meer zien verdwijnen in een lichte mist ,waarschijnlijk veroorzaakt door de uitlaatgassen van de bus...

Op onze duizend gemakken  besloten we een lauw blikje cola te openen en te genieten van de tocht.

Toen stopte de bus,angstvallig verborgen we de cola  ,misschien was het geluid van de PSSSCHT... iets teveel geweest en dacht men aan een of ander mechanisch defect maar neen...

Alle mensen op de eerste twee rijen moesten de bus verlaten,op hetzelfde moment werd er plots een reusachtig deksel opgeheven en kwam een gezellige warmte van ongeveer 50 graden ons tegemoet.

De mechanieker verdween met een duik in een donker gat en na 1 minuut verscheen hij triomfantelijk...met een kapotte riem.

DIT IS HET EERSTE DEEL ,verder nieuws volgt alleen op aanvraag.

Patrick