Eerste week achter de rug en gisteren - zaterdag - was er nog de ouderdag van het centrum waar wij de sprekers waren. Artsen zonder Vakantie heeft Akamuri voor zijn twintigjarig bestaan een "beamer" cadeau gedaan en we hebben daar al dankbaar gebruik van gemaakt. De voorbije week maakten we enkele beelden van de auti-klas van Aloys en die konden we dan onmiddellijk tonen aan de ouders.

Ik had zelf enkele beelden van het auti-atelier van de Stichting mee (waar ik werk) zodat men onmiddellijk een vergelijking kon maken en zien dat men dezelfde soort dingen deed. Enkele ouders vonden zelf dat het in België "plus pire que chez nous" was. Normaal zijn de reacties omgekeerd. Vorig jaar was deze auti-klas nogal chaotisch. Dit jaar zijn de activiteiten veel beter gestructureerd en heerst er rust. De vorming van vorig jaar ivm autisme is duidelijk erg nuttig geweest.

De voorbije week volgde ik 's morgens de activiteiten in enkele klassen en maakte ik beelden van "comportements perturbateurs" waar we het in de namiddagvorming dan verder zouden over hebben. De bedoeling was om deze te gebruiken als illustratie van de richtlijnen ivm het omgaan met gedragsproblemen die recent door een Europese Vereniging (EAMHID) werden opgesteld en waarover ik in Vlaanderen al ettelijke trainingen heb gegeven en die ik ook kon toelichten met beelden uit mijn eigen voorziening. Opnieuw was de beamer erg nuttig om de uiteenzetting met meer aandacht te kunnen volgen.

Els werkte elke morgen in kinezaal van Akamuri of in de kleinere kinezaaltjes ("les antennes") in de buurt. 's Namiddags waren er besprekingen en leermomenten voor de verschillende therapeuten met praktische oefeningen. Ook hier zag ze dat de aangeleerde Bobath-therapie al goed werd toegepast.

De eerste week was nogal bewogen omdat er de zondagavond dat we toekwamen in het noorden van het land een Kroatische zuster en een Italiaans vrijwilliger werden vermoord bij een diefstal in de kliniek van Kiremba. Een andere zuster werd zwaar aan haar handen en armen verminkt met een mes omdat ze het geweer wilde tegenhouden. Het bericht ging als een schokgolf door heel het land want "normaal gesproken moorden de dieven niet".

Toen we 's avonds terug op ons logeeradres bij de paters Xaverianen toekwamen bleek dat de gewonde zuster na een operatie ook naar diezelfde Xaverianen was overgebracht in afwachting van repatriering naar Italie. Ze lag in een kamer wat verder dan de onze. Ook de chirurg die haar verzorgd had en een medezuster bleven mee overnachten. De gewonde zuster had erg veel pijn, maar er waren geen zware pijnstillers ter beschikking voor de nacht. Ik had een doos met verschillende medicijnen van Artsen zonder Vakantie in mijn valies en daar bleken - na inspectie van de doos door de chirurg - ook zwaardere pijnstillers tussen te zitten.

Els heeft de volgende morgen aan deze zuster een lymfedrainage gegeven waardoor haar armen konden ontzwellen en de zuster terug gevoel kreeg in haar vingers.  Zo konden we aan de zijlijn van deze tragedie waar we plots inzaten toch ook iets doen. De dag nadien werden de twee lichamen van de Kroatische zuster en de vrijwilliger naar de kleine kapel van de paters Xaverianen overgebracht en toen we thuis kwamen van onze dag werk in Akamuri was de pauselijke Nuntius net ook aangekomen voor een gebed en om een boodschap van de paus voor te lezen. De dag nadien vertrok er - ook wanneer we 's avonds terugkeerden - een kolonne met de kisten naar het vliegveld met de Italiaanse consul. Een priester uit Kiremba, die het drama van dichtbij had meegemaakt, is hier ook de hele week geweest om psychologisch wat te herstellen. We zijn een avond samen iets gaan drinken aan het meer. Het deed hem deugd.