Carine vertelt ons haar ervaring in Mwene Ditu:

Mijn eerste ervaring met Congo (Kalembe Lembe, Kinshasa) heeft zoveel positieve indrukken nagelaten dat ik popelde om te vertrekken.

Maar ik sloeg de avond voor vertrek mijn voet om. Gelukkig was een een radioloog,  Dr. Bernard, met ons mee dus die heeft een echo gedaan: het was een afrukkingsfraktuur aan de bovenzijde van mijn voet. Gips was nodig maar toen ik hier de dikke laag zag, heb ik vriendelijk bedankt....al huppelend doen we verder en dat gaat. Hier zijn ergere zieken!!!

We hebben zo'n 160 consultaties gedaan en 43 ingrepen. Vooral omdat Dr. Patrick, uroloog en een kloeke kerel, niet kon stoppen met werken: hij bleef consultaties doen tussen de ingrepen door (ik vermoed een 30 tal per dag).
Ook Bernard levert hier schitterend werk door zijn cursus echografie.

Het deed pijn om alle zieken die op het einde nog toestroomden (er is op de lokale radio gezegd dat de blanke dokters er zijn) te moeten teleurstellen omdat we hen niet allemaal meer kunnen verder helpen. Voortdurend vraagt men ons wanneer we terugkomen. Een volgende missie hier is zeker zinvol!

Ondanks de vele moeilijke situaties, hebben we ook heel veel ontroerende momenten meegemaakt: dansende en zingende zusters op een verjaardagfeest, Patrick die zijn eerste cirucumcisio (besnijdenis) zonder verdoving heeft gedaan, tijdens een bomvolle viering (400 tal mensen) door de priester naar het altaar geroepen om ons voor te stellen en een daverend applaus gekregen...het grijpt ons naar het hart.

Het personeel werkt heel hard, het zijn parels van verpleegkundigen. Ze verdienen 40 dollar per maand. Sr Roberte verdient een standbeeld.

We hebben hier armoede gezien, honger, en tezelfdertijd heel veel solidariteit. We waren alledrie onder de indruk en we weten dat we niet meer de zelfde zijn. Dit was een waardevolle missie en we laten ook heel wat stralende en dankbare gezichten achter!