Bij mijn aankomst in Akamuri vervulde droefheid mijn hart. Sinds 2005 werkte ik samen met Mama Hervé, de mama van een zwaar gehandicapt kindje (Hervé) die als leerkracht haar dagen vulde met de zorg voor minder valide kinderen. Na een slepende ziekte overleed mama Hervé vlak voor mijn aankomst. Haar zoon Hervé was vertrokken naar het binnenland. De klas van mama Hervé, opgeruimd zoals voor haar ziekte, bleef gesloten. Bij mijn aankomst lag alles op zijn zelfde plaats, niemand had gedurfd de klas open te doen, haar orde te verstoren.

Mama Hervé woonde in het centrum van Akamuri vanaf dat haar dochtertje één jaar was. Ze was de goede fee van het centrum. Naast haar werk in het kleuterklasje overdag, hield zij ‘s nachts een zorgzaam oog op de kinderen die logeerden in het centrum.
Elke dag dat ik haar met haar mocht samenwerken was een plezier: ze deed haar werk met zorg en ze wou altijd bijleren. Zonder de moed op te geven, stelde ze mij vragen en toonde ze interesse voor elk detail in de opvolging van de kinderen. Ze had een speciaal plaatsje in haar hart voor elk van haar leerlingen.
Als er activiteiten werden georganiseerd was zij de eerste om er aan mee te werken en ze was steeds in de weer om zoveel mogelijk materiaal te verzamelen voor de kinderen van haar klasje.
Er blijft een grote leegte over nu zij er niet meer is in Akamuri.

Ik wens dat Hervé haar glimlach zal terugvinden alsook de kracht om het leven te doorstaan ondanks de dagelijkse beslommeringen.
Dank je wel mama Hervé voor je aanwezigheid en je warmte die ik heb mogen ervaren gedurende elk van mijn missies.