Dag allemaal,

Jaja. Ik ben reeds terug. Veertien dagen zijn zo om, zeker als je de ganse dag bezig bent. Met een dag vertraging aangekomen wegens het niet kunnen doorvliegen van Addis Ababa naar Lubumbashi op het voorziene uur .Maar verwelkomd door blije, lachende en zingende kinderen van het Centrum Kilima  in Likasi.

Na een korte rondleiding zijn we er dan maar onmiddellijk aanbegonnen. Tientallen bezorgde ouders zaten al enkele dagen vol ongeduld met hun kinderen te wachten op ons. Tot om 20.30 uur de elektriciteit uitviel en we noodgedwongen moesten stoppen. Dan maar iets gaan eten en onze valiezen uitpakken.

De volgende dagen leken op elkaar : opstaan en ontbijt, zaalronde doen, operaties uitvoeren en tussendoor en s’avonds nog patiënten zien. De mensen bleven maar toestromen.

Van de zon en de regen hebben we niet veel gemerkt. Enkel als we noodgedwongen even buiten moesten zijn.

Het spontane kontakt tussen de kinderen , de ouders, de aide-malade en ieder die je tegenkwam was een’ hartverwarmer’ en gaf me steeds de kracht om me weer voor honderd procent in te zetten. Want werk is er daar nog genoeg te doen en velen wachten reeds op een volgende zending.

Om jullie een idee te geven : tijdens onze 11-daagse werden er 40 ingrepen uitgevoerd en vonden er 130 consultaties plaats. En velen waren teleurgesteld omdat we geen tijd meer hadden voor hen.

Ik ben moe en tevreden huiswaarts gekeerd en hoop volgend jaar terug te kunnen gaan.

De lachende kinderen met hun gekregen knuffel, de vrolijke kleuren van de panjes van de mama’s, de geurende bloemen, en het feit te weten dat je welkom bent, doet je alweer zin krijgen om te vertrekken…

Warme groeten,
Bieke