Werken aan verbetering !
Onze eerste week missie zit er weer eens op.
Als post-op verpleegkundige werk ik vooral op zaal.
Lieven, Jef en Sixte (onze rwandese anesthesist) nemen het werk in de operatiezaal voor hun rekening: behandelen van fracturen, osteomyellitis, plaatsen externe fixator ...
Ik heb een week kunnen meewerken en observeren: wondzorg, medikatiebeleid, touren met dokter. Kleine aanpassingen zijn al ingevoerd. Hoofdverpleegkundige, chef nursing en directeur van het ziekenhuis worden op de hoogte gebracht van mijn observaties . De steun en meewerking van iedereen is zeer welkom.
Borstvoeding, kolven, fingerfeeding,....
Hallo hier ben ik weer,
We blijven de moed er in houden... . Voorlopig is het gelukt om in elke verloskamer handzeep, ontsmetting en naaldcontainers te hebben. Indien er iets op raakt, moet men toch lang wachten vooraleer dit wordt aangevuld, het beetje reserve/stock dat hier aanwezig is staat achter slot en grendel.
0 comments:
rearuimte
Alles verloopt hier volgens een routine, waar ik stilaan toch wat inzicht in begin te krijgen. Iedereen op de materniteit lijkt uiteindelijk toch een toegewezen taak te hebben, ondanks het feit dat ik eerst de indruk had dat ze maar wat door elkaar liepen.
Gisteren nog eens met team, de hoofdverpleegkundige en Dr. Lee gepraat over het feit dat er geen faciliteit is om pasgeborenen te reanimeren. Momenteel rent men met een te reanimeren baby naar de operatiezaal, waar ondertussen ingrepen aan de gang zijn. Ondertussen moet dan het weinige materiaal dat ze hebben ook nog her en der bij elkaar gesprokkeld worden. Een spijtig tijdverlies op een moment dat elke minuut telt.
3 comments:
de missie is op gang
Een tijd geleden vergeleek ik in een blogbericht een AZ-missie met het weer in Rwanda:het zonlicht met prachtige kleuren, mooie stapelwolken, donder en bliksem en af en toe een hevige regenbui, maar nadien komt de zon terug tevoorschijn. In onze orthopedische Mibilizimissie is het niet anders.
1 comment:
Nieuws uit rwanda
Hier nog een klein berichtje uit het mooie Rwanda,
De mensen in het ziekenhuis beginnen echt wel los te komen en staan volledig er volledig voor open om nieuwe dingen te proberen. Het team is hier super op elkaar ingesteld en de commucatie onderling verloopt heel goed. Ze genieten ervan om samen te discussieren over hun manier van werken, wat ze er zelf van vinden en of ze ideeën hebben om hun werken te verbeteren. Ook al hebben ze een flink duwtje nodig, eens ze vertrokken zijn, werken ze af waar ze aan startten.
De sectio's zijn hier schering en inslag, het lijkt er echt een sectiofabriekje. De artsen durven een langere arbeid of uitdrijving niet afwachten, ondanks dat de ongeboren baby het op dat moment goed doet.
2 comments:
muraho,
hallo in de lokale taal.
De taal die iedereen spreekt, behalve wij. Frans of Engels wordt zeker niet door iedereen gesproken.
Zoals vorige missies elders krijgen we een goede ontvangst en horen we dat alles ok is. Tot we een eerste dag in het ziekenhuis volop meemaken. 6000 bevallingen per jaar, dus meer dan 15 per dag, waarvan 1/3 door keizersnede. De stap naar keizersnede wordt meestal veel te snel gezet.
Karima, vroedvrouw, en op haar eerste missie, laat zich niet kennen en gaat al volop tegen de beslissing van de - nog jonge - artsen in. Aanvankelijk met hulp van mezelf, later hebben ze snel door dat ze wel goed is in haar vak. Maar een keizersnede meer of minder, niemand ligt er wakker van...






0 comments: