Hier in ziekenhuis in Mafinga hebben ze niet niets, maar er zijn ook altijd grote tekorten. We hebben elk 23kilo materiaal meegebracht uit België maar we beschikken ook over een ruim budget om hier nog materiaal aan te kopen/ herstellingen te laten uitvoeren/ enz... Zo kan je bvb. met een nieuwe batterij wonderen verrichten want de wandklok die al jaren 'kapot' was doet het plots weer. Of de kleedkamers die wel aanwezig zijn maar nooit gebruikt worden omdat er geen licht is.. eenvoudig op te lossen met een paar nieuwe lampjes, en zo maak je hen zo gelukkig want zelf hebben ze er geen budget voor.

De eerste week hebben we bekeken wat ze vooral nodig hebben, de tweede week was het dan tijd om dat bij elkaar te zoeken. Een heel karwei!

Zoals beloofd een bericht van Annet over het werk op de verloskundige afdeling van Mafinga:

Beste familie en vrienden, zoals er te lezen is in de vorige berichten van deze “missie” is er op de OK en daaromheen genoeg werk te doen elke dag, maar ook op de verloskamers hoef ik me niet te vervelen.

Beste vrienden,

Hier ben ik dan terug met wat nieuws uit Mafinga. Alles loopt zeer vlot hier. Het voorbije weekend hebben we onze batterijen opgeladen door een leuke uitstap te doen. Tanzania is echt een prachtig land.

Maandagmorgen waren we dan terug paraat om met onze tweede week te starten.

Beste vrienden,

Hier werken is telkens toch weer confronterend. Je wordt geconfronteerd met het feit dat mensen lange tijd rondlopen met hun pathologie omdat ze de middelen niet hebben om medische zorg op te zoeken of omdat de mogelijkheden niet voorhanden zijn.

Zo hebben we de dame die werd gezien op de consultatie omdat ze dacht dat ze hoogzwanger was. Ze had echt een buik van een voldagen zangerschap, maar het wa het duidelijk niet. Het leek een grote massa in de buik. Omdat er weinig diagnostische middelen zijn werd er besloten om de buik open te maken. Spijtig genoeg leek het een gemetastaseerde tumor te zijn die inoperabel was. Frustrerend.

Beste vrienden,

Al een week achter de rug in Mafinga. Tijd dus voor een berichtje op de blog. Ik hoop dat het me deze keer lukt want de vorige pogingen liepen verkeerd af. Eerst het bericht niet kunnen doorsturen en een volgende keer “no power”, geen electriciteit.

Het is weer zover. De voorbereidingen zijn achter de rug. Koffers zijn volgepropt, met de weegschaal ernaast om toch zoveel mogelijk materiaal mee te nemen en niet over het toegelaten gewicht te gaan.

Per mail en per SMS waren we de laatste weken in contact met de mensen ter plaatse. Zo weten we dat onze komst ook ter plaatse is voorbereid. Juist nog een SMS gekregen van verpleegkundige die de anesthesie ter plaatse verzorgd:".. We waiting you all in Mafinga... You're warmly wellcome." We worden dus duidelijk verwacht.

Morgenvroeg om 6u00 stijgen we op. Voor Martin en mij is het al de vijfde keer dat we naar Mafinga gaan dus enigszins vertrouwd. Maar het blijft toch nog altijd een beetje een avontuur.

Zaterdag namen we afscheid. Eerst van de patienten: iedereen was ok behalve met het onzekere lot van Imaculata hadden we het moeilijk en dus lieten we centen achter voor haar verdere zorg.

Dokter Zena beloofde dat ze samen met Dokter Kibasa de nodige huidgreffes zal doen over een paar weken. Dit wordt een primeur als het doorgaat! We zullen haar regelmatig mailtjes sturen om haar aan die belofte te herinneren..

.

Wij hadden u het relaas van het Florence Nightingale-feestgebeuren beloofd: het oversteeg onze verwachtingen.De start, zoals hier gebruikelijk, wat aarzelend: 18u, zoals op de persoonlijke uitnodiging vermeld, werd uiteindelijk 20.30, maar dan ging het in stijgende lijn.De plaats: de conference hall (denk refter of turnzaal) van het COTC (clinical officer training center, vlak naast het hospitaal).

Vandaag is het Florence Nightingale Day: een heel speciale dag voor iedereen die hier in de gezondheidszorg werkt. Het ziekenhuis wordt opgeruimd, opgepoetst, versierd met (echte en valse) bloemen, kleurige banners en kerstlampjes.In de vroege namiddag is er een ‘rondgang’ in het ziekenhuis van het voltallig personeel aangevoerd door de lokale notabelen, een pastoor en een imam: het lijkt iets tussen kaarskensprocessie, zeewijding en voodoo, met gezang en gedans ter ere van Florence.

Gisteren etentje bij Mwanaidi Msangi.

Iedereen zal begrijpen dat we haar in het begin voor het gemak Marijke noemden. Zij werkt hier in het ziekenhuis als clinical officer geloof ik. Moeilijk trouwens om de hierarchie hier te begrijpen. Er zijn assistant clinical officers, clinical officers, assistant medical officers, medical officers en natuurlijk ook nurses. De kunst is om te weten te komen wie welke functie heeft. Ik heb de indruk dat ze het zelf soms niet goed weten - het lijkt een overblijfsel uit de koloniale tijden...